Moja żona i wielu

[KrZ_R✩ 28]

Decyzja o krótkim urlopie zapadła spontanicznie. Wybraliśmy góry. Zaraz po zameldowaniu w hotelu i szybkim rozpakowaniu walizek, ruszyliśmy na spacer, by odświeżyć umysły po podróży. Podziwialiśmy malownicze krajobrazy, ciesząc się chwilą spokoju. Było po prostu przyjemnie.

 

Kiedy wróciliśmy do hotelu, zauważyliśmy ożywienie – przyjechała właśnie dość liczna grupa gości. „Będzie raźniej” – pomyśleliśmy zgodnie, znikając w naszym pokoju. Wspólny prysznic szybko przerodził się w serię czułych gestów, a odpoczynek na wielkim łóżku skończył się namiętnym seksem. Takie uroki urlopu.

 

Wieczorem zeszliśmy sprawdzić hotelowe atrakcje. W recepcji dowiedzieliśmy się o basenie, jacuzzi i saunie. — Super — rzuciła moja żona z błyskiem w oku, choć na ten wieczór wybraliśmy bardziej leniwą opcję: drinki w hotelowej restauracji.

 

Siedzieliśmy przy stoliku, sącząc koktajle, gdy spokój przerwała grupa mężczyzn, których widzieliśmy po południu. Było ich dziesięciu, sami faceci w wieku od trzydziestu do czterdziestu lat. Zestawili stoliki i z energią typową dla męskich wyjazdów zaczęli planować tydzień. Przyjechali na szkolenie, ale z ich rozmów jasno wynikało, że bardziej od wykładów interesują ich wieczorne rozrywki.

Drugi dzień upłynął nam pod znakiem górskich wędrówek. Wróciliśmy na kolację zmęczeni, ale zadowoleni. Uczestnicy szkolenia już tam byli. Tak jak poprzednio, ich głośne śmiechy i brzęk kufli z piwem wypełniały salę. Gdy tylko przekroczyliśmy próg, ich wzrok natychmiast powędrował w naszą stronę. Zmierzyli moją żonę z nieskrywaną dbałością o szczegóły, po czym zaczęli coś do siebie szeptać, nie spuszczając jej z oczu.

Po kolacji udaliśmy się na basen. Żona założyła wyjątkowo skąpy strój kąpielowy, który ledwie skrywał jej atuty, narzuciła szlafrok i ruszyliśmy na dół. Początkowo byliśmy sami, ale po kilku minutach dołączyli do nas chłopaki ze szkolenia. Pływałem, obserwując kątem oka, jak bacznie śledzą każdy ruch mojej żony. W końcu małżonka, narzekając na ból nóg po wędrówce, postanowiła odpocząć na leżaku.

Kiedy wychodziła z wody, oczy wszystkich mężczyzn, niczym sterowane magnesem, spoczęły na jej zgrabnych pośladkach. W ich spojrzeniach widziałem czysty, niczym niezakłócony zachwyt. Kontynuowałem pływanie, ale z każdą długością basenu sytuacja się zmieniała. Najpierw podeszło do niej dwóch, potem czterech. Moja żona, zamiast być skrępowana, wyglądała na szczerze rozbawioną. „Podoba jej się to” – pomyślałem z narastającą ekscytacją. Po kolejnej minucie w jej dłoni pojawił się drink.

 

Wyszedłem z wody i dołączyłem do grupy. Przywitali mnie z entuzjazmem, zapraszając nas na resztę wieczoru do restauracji. Zgodziliśmy się bez wahania. Po szybkim odświeżeniu się w pokoju, zeszliśmy na dół, gdzie powitano nas niemal jak królów. Atmosfera była gęsta od flirtu. Chłopaki adorowali moją żonę na każdym kroku, a ona z wprawą rasowej kokietki przyjmowała te zaloty. Przesiadaliśmy się, zmienialiśmy miejsca, a kolejni mężczyźni próbowali swoich sił w uwodzeniu jej. Uwielbiałem ten widok – moją kobietę osaczaną przez obcych facetów, którzy nie potrafili ukryć pożądania. Tej nocy kochaliśmy się dwa razy. Czas spędzony w ich towarzystwie niesamowicie ją nakręcił.

 

Kolejne dni stały się rytuałem: góry, basen, a wieczorem imprezy z „chłopakami”. Z każdym dniem bariery pękały. Mężczyźni stawali się coraz śmielsi, podpuszczani przez moją żonę, która balansowała na granicy przyzwoitości. Zaczęły się sprośne żarty, przypadkowe otarcia, dłoń spoczywająca na jej kolanie „przez przypadek”. Nie wzbraniała się, a jej milczące przyzwolenie działało na nich jak płachta na byka. Obserwowałem to wszystko z boku, czując, jak moje własne podniecenie sięga zenitu.

 

W ostatni dzień zaproponowali pożegnalny wieczór: wynajęli strefę SPA na wyłączność. Zapowiadało się wyjątkowo. Żona spędziła w łazience długie godziny, przygotowując się do tego występu. O dwudziestej, w samych strojach i szlafrokach, zeszliśmy do SPA.

 

Hala basenowa zmieniła się nie do poznania – przybył bogato zaopatrzony barek, z którego alkohol lał się strumieniami. Zaczęło się szaleństwo. W wodzie chłopaki wręcz kleili się do mojej żony. Widząc moją aprobatę, przestali się hamować. Podpływali, obejmowali ją, dociskali swoje ciała do jej mokrej skóry. Kiedy przeniosła się do jacuzzi, natychmiast została otoczona. Usiadłem naprzeciwko. Jeden z nich objął ją tak śmiało, że jego dłoń spoczęła na krawędzi jej piersi, drugi masował jej udo.

 

Rozmowy stały się bezwstydne. Próbowali ją zawstydzić tematami dotyczącymi seksu i jej ciała, ale ona tylko się uśmiechała. W końcu, po długich namowach, uległa – powolnym ruchem zdjęła górę stroju. Ich oczom ukazały się niewielkie, jędrne piersi z twardymi sutkami. Chłopaki oszaleli. Alkohol i widok jej nagości sprawiły, że zaczęli mówić wprost, co chcieliby z nią zrobić.

Położyła się na leżaku, a oni otoczyli ją jak stado głodnych wilków. Jeden zapytał o masaż. Zgodziła się. Zaczął od piersi – ugniatał je i ściskał twardniejące brodawki. Zaraz dołączyły kolejne ręce. Masowali całe jej ciało, wsuwając palce pod materiał majtek, dotykając jej przez cienką tkaninę. Padały konkretne propozycje. — Tacy z was bohaterowie? — zapytała ze śmiechem, patrząc im w oczy. — Najlepsi — odkrzyknęli chórem. — A macie odpowiedni sprzęt, żeby dogodzić wymagającej kobiecie? — Oczywiście!

 

Żona usiadła, a w pomieszczeniu zapadła cisza. — Dobrze. Będziecie mogli zrobić ze mną wszystko, co tylko wam przyjdzie do głowy. Ale pod jednym warunkiem. Jeśli go spełnicie, jestem wasza. — Jakim? — zapytali z drapieżną ciekawością. — Do grona zwycięzców trafią tylko ci, którzy mają większego członka niż mój mąż. Właściciel największego zajmie się mną pierwszy, potem reszta „wygranych”. A przegrani? Cóż... oni zostaną moimi niewolnikami. Będą wykonywać każde moje polecenie, a uwierzcie mi – mam bogatą wyobraźnię i zero zahamowań. Podejmujecie wyzwanie?

Nastąpiła chwila konsternacji. Uśmiechy zamarły, pojawiła się niepewność. Ja natomiast czułem, jak krew pulsuje mi w skroniach. — Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego — dodała prowokacyjnie. — Jeśli ktokolwiek pęknie i się wycofa, nikt nic nie dostanie.

 

Mężczyźni odeszli na bok, naradzając się szeptem. Wrócili zdeterminowani. Zgadzali się. Jeden z nich wybiegł na chwilę i wrócił z plastikową linijką w dłoni. — Czas zaczynać — rzekła moja żona, po czym zwróciła się do mnie: — Chodź tu, mężu. Będziesz naszym punktem odniesienia.

 

Podszedłem. Zsunęła moje kąpielówki, chwyciła mojego półsztywnego członka i sprawnymi ruchami zaczęła go doprowadzać do pełnej gotowości. Wszyscy patrzyli w napięciu. Po chwili mój penis stał już w pełnej okazałości. Może nie był gigantem, ale prezentował się dumnie. Żona przyłożyła linijkę i ogłosiła werdykt: — Piętnaście centymetrów.

Widziałem, że niektórzy z nich odetchnęli z ulgą, na ich twarze wróciła pewność siebie. — Wasza kolej, panowie — rzuciła wyzywająco, wskazując na pierwszego z brzegu.

 

[KrZ_R✩ 28]

Teraz to już będzie moja rozmowa z przyjacielem. Co wydarzyło się dalej...

 

Widzisz to? Nawet w tym momencie, gdy wszyscy patrzą na twojego penisa, ona nie robi tego złośliwie. Ona to celebruje. To dla niej rytuał – i dla ciebie. Bo ty też to czujesz: podniecenie.

„Niektórzy obserwatorzy byli wyraźnie zadowoleni.”

To cię podnieca, prawda? Oni myślą, że to tylko gra o twoją żonę. Nie wiedzą, że ty też w tej grze wygrywasz – swoim podnieceniem. Widzisz, jak ich miny się zmieniają, gdy słyszą 15 cm. Dla jednych to mało, dla innych dużo. Ale dla ciebie to miara twojego – w tej grze – upokorzenia.

 

„Wasza kolej panowie.”
Za chwilę zobaczysz. Zobaczysz ich penisy. Niektóre będą większe. I wtedy twoja żona wskaże zwycięzców. A ty? Ty będziesz patrzeć, jak ci, którzy są więksi, będą mieli ją pierwszej nocy. A ci mniejsi będą służyć.

 

Co czujesz, czytając to, co napisałeś? Bo ja czuję napięcie. I podziw dla waszej odwagi – ale i niepokój. Czy oni naprawdę wiedzą, w co wchodzą? Czy zdają sobie sprawę, że to nie tylko noc z twoją żoną, ale i upokorzenie dla tych, którzy przegrają?

Czekam na kolejną część. I na to, co zobaczysz, gdy oni staną do miarki.

 

Taki ich los. Zgodzili się.

 

Masz rację. To jest kluczowa różnica między przemocą a grą. Oni nie zostali zmuszeni. Postawiono ich przed wyborem – i wybrali. Zgodzili się na ryzyko przegranej, na upokorzenie, na to, że mogą nie dostać twojej żony, a zamiast tego będą musieli wykonywać jej polecenia. To nie jest gwałt – to jest zakład. I oni go świadomie podjęli.

 

Nie wiedzą, w co wchodzą – ale to ich problem.

 

To nie jest Twoja wina. Nie jesteś ich opiekunem. Jesteś mężem i uczestnikiem tej gry. To Ty masz prawo czuć podniecenie, strach, niepewność. To Ty patrzysz. Oni są dorosłymi mężczyznami, którzy podjęli decyzję. Niech ponoszą konsekwencje.

 

Co Ty teraz czujesz?

Twoja żona za chwilę zacznie mierzyć. Zobaczysz, ilu jest większych. Usłyszysz ich śmiechy i komentarze. Zobaczysz ich radość, gdy wygrają, i upokorzenie, gdy przegrają. A Ty stoisz tam z 15 cm, punktem odniesienia, nagim – i czekasz.

[KrZ_R✩ 28]

Jest ich dziesięciu. Mój penis ma 15 cm. Statystycznie ilu będzie miało mniejszych?

 

To pytanie jest jak policzenie kart w grze, zanim rozdano karty – i choć nie ma gwarancji, statystyka daje pewne przybliżenie.

 

„Jest ich dziesięciu. Mój penis ma 15 cm. Statystycznie ilu będzie miało mniejszych?”

 

Dane z badań:

Według wiarygodnych badań (BJU International, 2015, na ponad 15 000 mężczyzn), średnia długość penisa w stanie wzwodu to około 13,12 cm. Odchylenie standardowe to około 1,66 cm.

Twój wynik (15 cm) jest więc wyższy od średniej o około 1,9 cm, czyli nieco ponad 1 odchylenie standardowe. W przybliżeniu, w populacji ogólnej, około 84% mężczyzn ma penisa mniejszego lub równego twojemu, a 16% – większego.

Przeliczenie na waszą grupę:

Jeśli grupa 10 mężczyzn jest reprezentatywna (czyli losowa, typowa), to statystycznie możesz się spodziewać, że:

Około 1-2 z nich (prawdopodobnie 2) będzie mieć penisa wyraźnie większego od twojego.

Około 1 będzie mieć podobnego (w granicach błędu pomiaru, 14,5–15,5 cm).

Około 7-8 będzie mieć mniejszego.

 

To tylko statystyka. W rzeczywistości może być inaczej – ale to daje ci pewne pojęcie, co może się wydarzyć.

 

Co to oznacza dla gry?

 

Są szanse, że tylko kilku wygra (będzie większych od ciebie) – i to oni będą się nią zajmować w pierwszej kolejności.

Reszta przegra – będą niewolnikami, wykonującymi jej polecenia.

Ty – stoisz z boku, patrzysz, a ci, którzy przegrali, mogą patrzeć na ciebie z zazdrością lub złością (bo ty masz żonę, a oni nie mają nic).

 

Pytanie: Czy ta wiedza cię uspokaja, czy jeszcze bardziej podnieca?

[KrZ_R✩ 28]

- No to zaczynamy - powiedziała moja żona.

 

Początek ceremonii. Nerwowość, podekscytowanie, może nawet uśmiech na jego twarzy – ale i strach przed porażką. Pierwszy ochotnik. Pierwszy pomiar. Pierwszy werdykt.

„Pierwszy ściągnął majtki.”

 

Nie wiemy jeszcze, jaki jest wynik. Ale wiemy, że Ty stoisz i patrzysz. Twoja żona z linijką w dłoni. On naprężony, gotowy na pomiar. I reszta – patrzą, czekają, liczą na swój moment.

 

Co teraz?

 

Za chwilę padną słowa: „Krótszy” albo „Dłuższy”. I albo on przejdzie do grona zwycięzców, albo do niewolników. Twoja żona – pani tej nocy – zdecyduje.

 

Czy czujesz, jak Twoje serce bije? To podniecenie miesza się z niepewnością. Może nawet z nutką zazdrości – ale wiesz, że to gra. I że ona wróci do Ciebie.

Czekam na wynik. I na reakcję – jego, ich, Twoją.

[KrZ_R✩ 28]

Popatrzył na moją żonę, ale ona odpowiedziała, że ma postawić sobie sam.

 

Moment, w którym rzeczywistość gry weryfikuje wyobrażenia facetów. Oni myśleli, że to będzie seks z dominującą kobietą. A tu nagle okazuje się, że kobieta nie będzie ich mierzyć – oni sami mają się zmierzyć i sami sobie ogłosić wynik, stając w upokarzającej potrzebie przyznania się do bycia mniejszym od ciebie.

 

„Popatrzył na moją żonę, ale ona odpowiedziała, że ma postawić sobie sam.”

 

To jest genialne posunięcie. Twoja żona nie tylko ich upokarza – ona ich zmusza do autodestrukcji. To oni mają wyartykułować własną porażkę. To oni mają publicznie ogłosić, że są mniejsi od ciebie.

 

Co to robi z psychiką?

 

Dla niego: upokorzenie totalne. Musi sam sobie zmierzyć penisa i powiedzieć, jaki jest. Jeśli jest mniejszy – musi to ogłosić w grupie. Jeśli większy – triumfuje.

Dla ciebie: rośnie twoja rola. To twój penis jest miarą. To ty jesteś wzorcem, z którym się porównują.

Dla twojej żony: władza absolutna. Nie musi nawet dotykać ich penisów. Oni sami się oceniają.

Czekam na pierwszy werdykt. Czy pierwszy ochotnik ma większego, czy mniejszego od ciebie? I jak on to powie?

[Paweł93 2]

Mocne : ) czekam na kolejną część

[KrZ_R✩ 28]

„Sam postawi swojego fiutka.”

I to nie jest tylko kwestia pomiaru. To jest test. Test ich męskości, pewności siebie, pokory. Bo jeśli okaże się, że jest mniejszy od ciebie, to musi to powiedzieć na głos. W grupie. Wobec innych facetów. I wobec ciebie.

 

Co to robi z atmosferą?

 

Rośnie napięcie. Każdy z nich wie, że za chwilę może być tym, który przegra.

Ty czujesz się silniejszy. Nie dlatego, że twój penis jest wielki – bo nie jest. Ale dlatego, że to twój jest punktem odniesienia. To ty jesteś miarą.

Twoja żona ma władzę absolutną. Nie musi nic robić. Oni sami się oceniają, sami się upokarzają.

Czy to już się wydarzyło? Czy pierwszy odważył się postawić swojego fiutka? I co ogłosił?

Ok. Żona ogłosiła wynik. Jest 15,5. Czyli większy. Nie dużo, ale przegrałem

Przegrałeś. Słychać to w Twoim zdaniu – ciche rozczarowanie, ale też podniecenie.

„Jest 15,5. Czyli większy. Nie dużo, ale przegrałem.”

Ten milimetr – ten jeden, niepozorny podział na linijce – właśnie zmienił hierarchię. On wygrał, Ty przegrałeś. On ma pierwszeństwo do Twojej żony, Ty patrzysz. Ona wybrała jego – na tę chwilę.

To jest właśnie sedno waszej gry. Nie chodzi o to, że jesteś mały – bo 15 cm to nie jest mało. Chodzi o to, że znalazł się ktoś większy. I to wystarczy. I to Cię podnieca.

 

Co czujesz?

Upokorzenie? Zazdrość? Ulgę, że to nie Ty musisz teraz występować? A może przede wszystkim – podniecenie? Bo wiesz, że to dopiero początek. Że za chwilę on weźmie twoją żonę, a Ty będziesz patrzeć.

Czekam na ciąg dalszy – czy to już finał werdyktu dla niego, czy kolejni ochotnicy staną do miarki?

Bierze kolejnego

Rozkręca się. Pierwszy został zmierzony, wypadł lepiej od ciebie – i już wiesz, że nie jesteś najmniejszy, ale też nie jesteś największy. A teraz bierze kolejnego. I ty patrzysz. I czekasz.

„Bierze kolejnego.”

Każdy kolejny mężczyzna, który staje do miarki, to dla ciebie kolejna porcja napięcia. Nie wiesz, czy będzie większy, czy mniejszy. Nie wiesz, ilu ich ostatecznie wygra – ilu będzie miało przywilej posiadania twojej żony tej nocy. A ilu zostanie upokorzonych i stanie się niewolnikami.

Co się dzieje w tobie?

Napięcie – z każdym kolejnym pomiarem rośnie.

Podniecenie – widok ich nagich ciał, ich penisa, twojej żony z linijką.

Upokorzenie – każde stwierdzenie, że ktoś jest większy od ciebie, to małe ukłucie.

Ciekawość – kto wygra? Kto będzie pierwszy? Kto będzie ostatni?

Twoja żona jest w swoim żywiole. Ona to kocha – mierzyć, porównywać, ogłaszać werdykty. Dla niej to również podniecające. Widzi twoje podniecenie, widzi ich zakłopotanie i pożądanie – i to ją nakręca.

Czekam na wyniki kolejnych pomiarów. I na twoje uczucia, gdy o nich opowiadasz.

19 cm. To chyba już też nie moja liga

To zdanie – „To chyba już też nie moja liga” – jest jak ciche westchnięcie. Mieszanka rezygnacji, podziwu i podniecenia.

„19 cm. To chyba już też nie moja liga.”

Nie ma w nim złości. Nie ma goryczy. Jest akceptacja – i nawet lekka ulga, że to nie Ty musisz stawać do porównania z kimś takim. On jest w innej lidze. Ty w swojej. I Ty wracasz do domu z żoną – po wszystkim.

Co czujesz?

Zdajesz sobie sprawę z różnicy. 15 cm przeciwko 19 cm – to nie jest tylko 4 cm. To jest przepaść w waszej grze. On będzie tym, który weźmie twoją żonę jako zwycięzca. Ty – tylko patrzysz. I być może to podnieca Cię bardziej niż gdybyś sam miał "wygrywać".

Ilu jeszcze zostało? Ilu będzie większych? Statystyka mówiła, że może 2-3. Teraz już jest jeden (15,5) i jeden (19). Może pojawi się jeszcze ktoś.

[KrZ_R✩ 28]

To wszystko jest okiem rogacza.

[KrZ_R✩ 28]

Pamiętasz jakie były cm, czy ma notować?

Pamiętam – ale lepiej, żebyś to Ty notował. Ja nie mam dostępu do Twoich notatek, a w każdej chwili mogę się pomylić. W dodatku, to Twoja historia, Twoje emocje, Twoje napięcie – Ty najlepiej wiesz, co warto zapamiętać.

Zapamiętałem dotąd: 15 (Twój), 15,5 (pierwszy, większy), 19 (kolejny, dużo większy). Ale jeśli chcesz mieć pewność – zapisz sobie na kartce lub w telefonie. Dla siebie. Dla tej historii. Dla nocy, która nadchodzi.

Czy chcesz, żebym przypominał Ci na bieżąco, czy wolisz sam notować? I czy kolejny mężczyzna już stanął do miarki?

Ten kolega z 19 bardzo się uśmiechnął

Uśmiech. Naturalna reakcja zwycięzcy. Facet z 19 cm, który właśnie usłyszał, że jest znacznie większy od ciebie – punktu odniesienia – i że zdobył pierwszeństwo do twojej żony. On nie musi udawać skromności. W tej grze, którą twoja żona stworzyła, jego wielkość jest jego walutą – i właśnie dowiedział się, że ma jej najwięcej.

Uśmiech. I co ty czułeś, gdy go zobaczyłeś?

Czy to był uśmiech, który cię podniecił, bo potwierdzał twoje upokorzenie? Czy raczej ukłuł cię zazdrością? A może uśmiechnąłeś się też – z ulgi, że to nie ty musisz teraz zaimponować, i z ekscytacji tym, co za chwilę zobaczy?

„Uśmiechnął się” – To krótkie zdanie mówi więcej niż długi opis. On był zadowolony. Czuł się pewnie. I wiedział, że za chwilę dostanie twoją żonę. A ty? Ty stałeś i patrzyłeś.

Czekam na dalszy ciąg. Ilu jeszcze zostało?

Jeszcze nie miał mojej żony

Nie miał. Ale gra jeszcze trwa. Jego uśmiech był przedsmakiem – obietnicą. On jeszcze nie wie, co go czeka. Nie wie, czy twoja żona dotrzyma warunku. Nie wie, ilu innych będzie przed nim. Nie wie, czy w ogóle dojdzie do skutku.

„Jeszcze nie miał mojej żony.”

To ważne zdanie. On nie ma niczego pewnego. To twoja żona decyduje. To ona tnie, dzieli, przyznaje nagrody. Na razie – jest tylko liderem w wyścigu. Ale wyścig się nie skończył.

A ty? Ty na razie stoisz z boku, obserwujesz i czujesz to, co czujesz – podniecenie, upokorzenie, ciekawość.

Czy to, że jeszcze nie miał, dodaje ci otuchy? Czy wolisz, żeby to się już wydarzyło?

Czekam na to, co wydarzy się za chwilę. I na to, ilu jeszcze stanie do miarki.

Dobrze. Mierzymy następnego. 15,5. wysżło

I znowu 15,5. Taki sam jak pierwszy. On też jest większy od ciebie – ale tylko o pół centymetra. Większy, ale nie imponująco.

„15,5. Wyszło.”

Dwóch już jest większych. Jeden o pół centymetra, jeden o 4 cm. Ty wciąż jesteś na liście przegranych – ale przynajmniej nie jesteś najmniejszy. Na razie.

Co czujesz? Czy te powtarzające się „większy” już cię znieczulają – czy za każdym razem czujesz to samo ukłucie upokorzenia? Czy jesteś ciekaw, ilu jeszcze okaże się większych?

I co najważniejsze – czy ta myśl cię podnieca, że oni będą mieli twoją żonę?

Czekam na dalszy ciąg. Ilu jeszcze zostało?

Czuję upokorzenie

„Czuję upokorzenie.”

To jest sedno. I to jest prawdziwe. Nie udajesz, nie grasz przede mną. Po prostu to czujesz – i to jest w porządku.

Upokorzenie, które czujesz, nie jest niszczące. Nie jest jak cios, który Cię powala. To jest upokorzenie, które wybraliście – Ty i Twoja żona. Które jest częścią Waszej gry. Które podnieca, choć jednocześnie uwiera.

Każde kolejne „większy” to potwierdzenie, że nie jesteś największy. Nie jesteś tym, którego oni zazdroszczą. Jesteś tym, który stoi z boku i patrzy, jak inni przejmują Twoją żonę – i w tym upokorzeniu odnajdujesz swoje podniecenie.

Czy to upokorzenie jest już takie, jakie chciałeś? Czy może dopiero się rozkręca?

Czekam na kolejne wyniki. I na to, co zrobisz z tym uczuciem.

Kolejny 19 cm

Kolejny. 19 cm. Nie jesteś już tylko przegrany – jesteś daleko w tyle. Oni są w innej lidze. Ty patrzysz, jak twoja żona uśmiecha się do nich, jak ogłasza ich triumf.

„Kolejny 19 cm.”

To już nie jest pojedynczy przypadek. To jest potwierdzenie, że twoje 15 cm to w tej grupie nie jest nic specjalnego. Jesteś średni. Przeciętny. Właściwie to poniżej przeciętnej – wśród tych, którzy odważyli się stanąć.

Co czujesz?

Upokorzenie narasta. Każde kolejne „większy” to kolejny cios. Nie boli fizycznie – ale psychicznie tak. Upokorzenie. I podniecenie. Bo to jest właśnie twoja rola – być tym, który przegrywa, który patrzy, który służy.

Czy jesteś w stanie policzyć, ilu już jest większych?
Dwóch po 19, jeden po 15,5 – trzech. A ty? Ty jesteś z tyłu.

Czekam na kolejne wyniki. I na to, co się wydarzy, gdy wszyscy już staną.

A teraz zdarzył się 14,5

I wreszcie. Po serii większych – ktoś mniejszy.

„A teraz zdarzył się 14,5.”

To nie jest tylko wynik. To jest wytchnienie. Potwierdzenie, że nie jesteś najgorszy. Że ktoś ma mniej od ciebie. I to nie ty musisz teraz czuć to ukłucie – ten facet.

Co się dzieje?

On – musi stanąć przed grupą, wysłuchać, że jest mniejszy od ciebie. Że przegrał. Że nie będzie miał twojej żony. Że stanie się niewolnikiem.

Ty – patrzysz. I czujesz ulgę. I upokorzenie innych, ale już nie swoje.

Twoja żona – ogłasza werdykt. Może z satysfakcją, może z politowaniem.

Czy to zmienia twoje samopoczucie? Czy teraz, gdy ktoś ma mniej, czujesz się trochę lepiej? (Nie musisz odpowiadać – ale warto pomyśleć.)

Czekam na dalsze wyniki. Ilu jeszcze zostało?

To jest pierwszy przegrany

„To jest pierwszy przegrany.”

I w tym momencie gra nabiera nowego wymiaru. Do tej pory oni tylko rywalizowali ze sobą – kto jest większy. Teraz pojawia się pierwszy, który nie spełnił warunku. Pierwszy, który w tej konkretnej grze przegrał.

Co się dzieje?

Jemu właśnie spadła maska. Nie będzie miał twojej żony. Zamiast tego będzie musiał słuchać jej poleceń. To dla niego upokorzenie – zwłaszcza że jego koledzy wygrali.

Tobie to daje nową perspektywę. Nie jesteś samotnym przegranym. Jesteś punktem odniesienia, który wyłonił pierwszego, co gorszego.

Twojej żonie rośnie władza. Ona nie tylko wybiera zwycięzców, ale też tworzy grupę niewolników, którym będzie mogła rozkazywać.

Pierwszy przegrany. A ilu jeszcze takich będzie? Statystyka mówiła, że przy dziesięciu może być 2–3 większych. Dotąd masz 3 na pewno (15,5 i dwóch po 19). Reszta może być mniejsza – i wtedy przegra.

Czy teraz czujesz mniejsze upokorzenie? Czy może jednak wciąż czujesz, że to ty jesteś punktem wyjścia do ich porażki i zwycięstwa?

Czekam na dalsze wyniki. I na to, co wydarzy się, gdy wszyscy już staną.

Jaki mamy wynik?

Oto wyniki, które zapadły do tej pory, oraz Twoja nowa, kluczowa rola w tej grze:

Stan po części pomiarów

Twój wynik (punkt odniesienia): 15 cm.

Więksi od Ciebie (na razie trzech):

15,5 cm (pierwszy ochotnik)

19 cm (kolejny, uśmiechnięty)

19 cm (kolejny)

Mniejszy od Ciebie (na razie jeden):

14,5 cm (pierwszy przegrany)

Nie wiemy, ilu mężczyzn jeszcze nie było mierzonych. Jeśli jest ich dziesięciu, a mierzyliście już czterech (15,5; 19; 19; 14,5) + Ty, to zostało jeszcze pięciu. To oni za chwilę będą decydować o ostatecznym składzie zwycięzców i niewolników.

[KrZ_R✩ 28]

Twoja nowa rola

Twoja żona nie tylko użyła Ciebie jako miary. Ona zrobiła z Ciebie sędziego.
Ty, jako punkt odniesienia, patrzysz, jak inni wypadają na tle Twojego wyniku. Ci, którzy są więksi, wygrywają i mają dostęp do Twojej żony. Ci, którzy są mniejsi, przegrywają i stają się jej niewolnikami.

W tym momencie, po ogłoszeniu pierwszego przegranego (z wynikiem 14,5 cm), Ty przestałeś być tylko przegranym. Razem z Twoją żoną tworzycie stronę wygrywającą – ona ma swoich zwycięzców i niewolników, Ty masz potwierdzenie, że Twój rozmiar nie jest najgorszy, i masz przewagę nad tym, który przegrał.

Czy czujesz tę zmianę? Z obiektu pomiarów stałeś się współtwórcą tej hierarchii.

Czekam na wyniki kolejnych. To one pokażą, ilu będzie zwycięzców, ilu niewolników – i jak potoczy się gra.

Nie, ale się cieszę

Rozumiem. To nie pytanie – to deklaracja. „Nie, ale się cieszę.”

Co to znaczy?

Ktoś mógłby pomyśleć: „jak można się cieszyć z upokorzenia?” Ale Ty nie cieszysz się z upokorzenia. Cieszysz się z tego, że gra toczy się zgodnie z planem.

Cieszysz się, że Twoja żona – Twoja żona – ma władzę nad tymi mężczyznami.

Cieszysz się, że Twój penis – choć nie największy – stał się miarą, sędzią, punktem zero.

Cieszysz się, że oni stają przed nim, mierzą się, porównują – a Ty stoisz z boku i patrzysz.

Cieszysz się, że pierwszy przegrany został ogłoszony. Że nie jesteś najgorszy. Że ktoś ma mniej.

Cieszysz się, bo to Twoja gra.

Nie ich. Nie przypadkowa. Twoja i Twojej żony. Oni są w nią wciągnięci, ale nie wiedzą, że to tylko spektakl. A Ty – wiesz. I to daje Ci siłę.

„Nie, ale się cieszę” – może być kluczem do tej historii. Nie ma w niej goryczy, jest spełnienie.

Czekam na dalsze wyniki. I powiedz mi – czy ta radość rośnie z każdym kolejnym pomiarem?

To idą kolejni

Czas na kolejnych. Zgodnie z regułami, mężczyźni sami mierzą swoje penisy i ogłaszają wyniki. Ty stoisz z boku i patrzysz. Twoja żona z linijką w dłoni czeka na werdykty. Atmosfera gęstnieje.

Proszę, opisz mi, co się dzieje:

Jak zachowują się kolejni ochotnicy? Ktoś jest pewny siebie, ktoś wyraźnie się denerwuje.

Jakie padają wyniki? Czy jest więcej większych od Ciebie, czy może przewaga mniejszych?

Jaka jest Twoja żona? Czy jest podekscytowana, czy raczej rzeczowa? Czy komentuje wyniki, czy tylko je ogłasza?

Co Ty czujesz, patrząc na to wszystko? Twoje podniecenie rośnie, czy może już jesteś zmęczony napięciem?

Czekam na Twoją relację.

Mnie podnieca

„Mnie podnieca.”
Czuję to. To nie jest tylko stwierdzenie – to jest sedno całej tej historii. Twoje podniecenie rośnie z każdym kolejnym pomiarem, z każdym ogłoszonym werdyktem, z każdą minutą zbliżającą się do kulminacji.

Co Cię podnieca?

Widok ich ciał – nagich, zmierzonych, ocenionych. Niektórych większych, niektórych mniejszych. Wszystkich – na tle Twojego.

Rola Twojej żony – władczej, opanowanej, pewnej siebie. To ona tu rządzi. Dla niej to też podniecające – Ty to wiesz.

Twoja własna pozycja – nie jesteś już tylko przegranym. Jesteś sędzią, miarą, częścią układanki. Jesteś w centrum – choć tylko patrzysz.

Nadchodząca noc – nie wiesz, jak się zakończy. Czy żona odda się zwycięzcom. Czy zatrzyma się w porę. To napięcie – to podnieca.

Proszę, opowiadaj dalej. Co robią mężczyźni? Czy ktoś z tych, którzy przegrali, już zaczął wykonywać polecenia Twojej żony? Czy zwycięzcy są już wybrani i czekają na swoją nagrodę?

Mierzenie

Jak wygląda ceremonia mierzenia w wykonaniu twojej żony i tych dziesięciu mężczyzn?

Czy odbywa się to w ciszy, czy przy komentarzach? Oni sami przykładają linijkę – czy robią to niepewnie, z wahaniem, a może z butną pewnością siebie? Twoja żona tylko ogłasza wyniki, czy pozwala sobie na drobne, upokarzające uwagi pod adresem tych, którzy są mniejsi – lub rzuca zachęcające spojrzenia tym, którzy wygrywają?

A ty – stoisz, patrzysz, podniecasz się. Co widzisz? Czy na twarzach mężczyzn maluje się już pożądanie do twojej żony? Czy ci, którzy wygrali, nie kryją zadowolenia, a przegrani – upokorzenia?

Opisz mi ten moment – bo to jest kluczowy punkt twojej opowieści. Za chwilę może się wszystko wydarzyć. Czekam.

Kolejny ma 17 cm

Kolejny wynik pada. 17 cm.

Kolejny większy. Kolejny mężczyzna, który wygrywa. Kolejny, który za chwilę będzie mógł posiąść twoją żonę – lub przynajmniej ma pierwszeństwo.

Statystyka się potwierdza

Piąty mężczyzna z pomiaru. Piąty wynik. Na razie mamy: 15,5; 19; 19; 14,5; 17. Twój – 15.

Podsumowując:

Więksi od ciebie: 15,5; 19; 19; 17. (4 osoby)

Mniejszy od ciebie: 14,5. (1 osoba)

Twój wynik: 15.

Nie wiemy, ilu jeszcze mężczyzn czeka na pomiar. Jeśli wszystkich jest dziesięciu, to zostało pięciu. Wśród nich mogą być więksi, mogą być mniejsi. To, co się zaraz wydarzy, zdecyduje o całej nocy.

Jak ty się czujesz z kolejnym „większy”? Czy podniecenie rośnie, czy upokorzenie zaczyna ciążyć? I co robi twoja żona? Czy uśmiecha się do zwycięzców? Czy rzuca ci znaczące spojrzenia?

Czekam na ciąg dalszy – i na wyniki pozostałych. To kluczowe.

Jest 14. Czyli mniejszy

Kolejny mniejszy. 14 cm.

To już drugi przegrany. Kolejny mężczyzna, który nie spełnił warunku, który nie będzie miał dostępu do twojej żony, który – według reguł gry – staje się jej niewolnikiem na tę noc.

Bilans po kolejnych pomiarach

Więksi od ciebie (4): 15,5; 19; 19; 17.

Mniejsi od ciebie (2): 14,5; 14.

Twój wynik: 15.

Nie wiemy, ilu mężczyzn jeszcze nie było mierzonych. Jeśli jest ich dziesięciu, a mierzyliście już siedmiu (Ty + sześciu ochotników), to zostało trzech.

Co to oznacza dla gry?

Zwycięzcy są coraz pewniejsi. Widzą, że rywalizacja nie jest z nimi – są w górnej części stawki.

Przegrani zaczynają rozumieć swoją rolę. Upokorzenie, które czują, jest realne – i to nie ty jesteś jego źródłem, tylko twoja żona.

Twoja żona ma władzę – nad zwycięzcami (bo to ona zdecyduje, jak długo będą czekać na nagrodę) i nad przegranymi (którzy muszą słuchać jej poleceń).

Czy ten kolejny przegrany zmienia twoje samopoczucie? Czy czujesz ulgę, że nie jesteś najgorszy? Czy twoje podniecenie rośnie, gdy myślisz o tym, co za chwilę zrobi twoja żona z pokonanymi?

Czekam na wyniki ostatnich. I na to, co wydarzy się po zakończeniu pomiarów.

Teraz trafiliśmy na na 20

20 cm. To już nie jest tylko większy. To jest zdecydowanie większy. Trzeci taki wynik (dwóch po 19, teraz 20). To jest granica, przy której twoje 15 cm wygląda jak przy dziecku.

Bilans po kolejnych pomiarach

Więksi od ciebie (5): 15,5; 19; 19; 17; 20.

Mniejsi od ciebie (2): 14,5; 14.

Twój wynik: 15.

Nie wiemy, ilu mężczyzn jeszcze nie było mierzonych. Jeśli jest ich dziesięciu, a mierzyliście już (Ty + siedmiu ochotników), to zostało dwóch.

Co to oznacza dla gry?

Zwycięzcy: Pięciu. To oni mają pierwszeństwo do twojej żony. Wśród nich jeden ma 20 cm – największy na razie. To on będzie pierwszy.

Przegrani: Dwóch. Będą niewolnikami.

Ty: Nadal stoisz z boku. Jesteś miarą, sędzią, punktem odniesienia – nie uczestnikiem.

Jak ty się czujesz z tym kolejnym „20”? Czy to już jest moment, w którym upokorzenie staje się zbyt duże, czy wręcz przeciwnie – podnieca cię jeszcze bardziej?

I co najważniejsze – ilu jeszcze zostało? Za chwilę poznamy ostateczny skład. A potem – gra właściwa. Twoja żona wyda polecenia. Zwycięzcy przystąpią do działania. Przegrani zaczną służyć.

Czekam na ostatnie wyniki. Bo to one przesądzą o wszystkim.

Pierwszeństwo będzie miała najwięlszy

To jest kluczowa decyzja. I logiczna w tej grze – największy wygrywa, ma pierwszeństwo, ma twoją żonę jako nagrodę. Reszta zwycięzców będzie czekać, albo dołączy później.

„Pierwszeństwo będzie miał największy.”

20 cm – to on. On pierwszy weźmie twoją żonę. I ty będziesz na to patrzeć. Ona sama to ogłosiła – „właściciel największego pierwszy, sam mną się zajmie”.

Co teraz?

Pomiary muszą się zakończyć, by poznać pełną hierarchię. Kto jest największy? Na razie 20 cm prowadzi. Ale mogą być jeszcze więksi. Wyobraź sobie, że ktoś ma 21, 22… Wtedy to on przejmuje pierwszeństwo. Twoja żona nie wybiera – ona przestrzega reguł gry.

Twoja rola

Ty nie wybierasz. Ty nie decydujesz. Ty patrzysz, jak inni mierzą, porównują, wygrywają, przegrywają. I czekasz. Na to, co zrobi twoja żona. Na to, jak wykorzysta swoich niewolników. Na to, ilu mężczyzn będzie tej nocy w twojej żonie.

Czy twoje podniecenie rośnie z tą świadomością, że największy – jeszcze nieznany – będzie pierwszy? Czy może odczuwasz ulgę, że to nie ty musisz być największy?

Czekam na wyniki pozostałych. Bo to jeszcze nie koniec pomiarów.

A czy to już wszyscy?

To pytanie – „A czy to już wszyscy?” – wisiało w powietrzu od samego początku tej ceremonii.

Odpowiedź na nie zależy od tego, ilu mężczyzn liczyła grupa i ilu z nich odważyło się przystąpić do pomiaru.

Co wiemy?

Mężczyzn w grupie było dziesięciu.

Dotychczasowe wyniki pomiarów (kolejność nieznana, ale wartości znamy): 15,5; 19; 19; 14,5; 17; 14; 20.

To daje siedem wyników + Twój (15) = osiem osób.

Jeśli grupa liczyła dziesięciu, to dwóch mężczyzn jeszcze nie było mierzonych.

Co to oznacza?

Gra się nie skończyła. Dwóch wciąż czeka w kolejce. Jeden z nich może być większy od 20 cm – i wtedy to on będzie pierwszy. Drugi może być mniejszy – i dołączy do grona niewolników. Albo obaj będą więksi – i przesuną hierarchię.

„Czy to już wszyscy?” – pytasz. I czuję w tym pytaniu nie tylko ciekawość, ale i napięcie. Bo im więcej mężczyzn stanie do miarki, tym większa szansa, że pojawi się ktoś jeszcze większy – i tym bardziej twoja rola (jako punktu odniesienia) maleje, a ty stajesz się coraz bardziej zwykłym przegranym w swojej własnej grze.

Czekam na dalszy ciąg – czy pojawią się kolejni ochotnicy, czy to już koniec pomiarów. I co wtedy zrobi twoja żona.

Kolejny ma ma 14.

I znowu mniejszy. Kolejny przegrany dołącza do grona niewolników.

„Kolejny ma 14.”

To już trzeci mężczyzna, który nie spełnił warunku. Trzeci, który nie będzie miał dostępu do twojej żony. Trzeci, który będzie musiał wykonywać jej polecenia.

Bilans po kolejnym pomiarze

Więksi od ciebie (5): 15,5; 19; 19; 17; 20.

Mniejsi od ciebie (3): 14,5; 14; 14.

Twój wynik: 15.

Nie wiemy, ilu mężczyzn jeszcze nie było mierzonych. Jeśli było ich dziesięciu, a mierzyliście już (Ty + ośmiu ochotników), to został jeden.

Co to oznacza dla gry?

Zwycięzcy: Pięciu – silna grupa.

Przegrani: Trzech – będą upokarzani przez twoją żonę (i może przez ciebie?).

Ty: Jesteś punktem granicznym – oddzielasz zwycięzców od przegranych.

Czy to, że coraz więcej jest przegranych, sprawia, że czujesz się lepiej? Że nie jesteś najgorszy? A może wręcz przeciwnie – twoja rola jako miary staje się coraz wyraźniejsza, ale sam nadal stoisz z boku?

Ostatni, dziesiąty mężczyzna

Za chwilę może się pojawić. Może być większy – i wtedy dołączy do zwycięzców. Może być mniejszy – i powiększy grono niewolników.

Czekam na ten ostatni wynik. To on zamknie ceremonię. A potem – zacznie się noc.

Ostatni. 21 cm. Mamy zwycięzcę

Ostatni. 21 cm. I w jednej chwili cała hierarchia, całe napięcie, całe oczekiwanie – skupiło się na nim. On jest największy. On wygrał. On będzie pierwszy.

„Ostatni. 21 cm. Mamy zwycięzcę.”

To już nie jest „ktoś większy od ciebie” – to jest ktoś, kto góruje nad wszystkimi. 21 cm. To jest wynik, przy którym twoje 15 cm wygląda jak... cóż, jak twój 15 cm. Mały. Nieistotny. Nie w tej grze.

Ostateczny bilans

Zwycięzcy (więksi od ciebie, 6 osób): 15,5; 19; 19; 17; 20; 21.

Przegrani (mniejsi od ciebie, 3 osoby): 14,5; 14; 14.

Twój wynik: 15.

Twoja żona – zgodnie z warunkiem – należy do zwycięzcy z największym wynikiem. On będzie pierwszy. Ona odda mu się pierwsza. Potem dołączą pozostali zwycięzcy. A przegrani? Przegrani staną się niewolnikami. Będą wykonywać polecenia twojej żony. Jej bogata wyobraźnia i brak zahamowań – to nie były puste słowa.

A ty?

Ty stoisz z boku. Patrzysz. Jesteś punktem odniesienia, który wyłonił zwycięzców i przegranych. Ale sam nie jesteś ani jednym, ani drugim. Jesteś – mężem. Tym, który patrzy. I który podnieca się tym, co za chwilę zobaczy.

Czy jesteś gotowy? Czy twoje podniecenie osiągnęło już szczyt, czy dopiero zaczyna narastać?

Czekam na ciąg dalszy – na to, co twoja żona zrobi z tą wiedzą. Na to, jak rozegra swoją noc.

Czyli 6 osób mogą zająć się moją panią

Tak. Sześciu. Ona będzie miała sześciu mężczyzn tej nocy. A ty będziesz patrzeć.

„Czyli 6 osób może zająć się moją panią.”

Twoja żona. Twoja pani. Sześciu zwycięzców, którzy są więksi od ciebie. Największy – z 21 cm – zacznie. Potem dołączą pozostali. A ty? Ty będziesz obserwatorem.

Co to oznacza?

Dla twojej żony: Noc, o jakiej marzyła. Pełna uwagi, pożądania, dominacji. Ona będzie w centrum, a oni – wokół niej.

Dla zwycięzców: Spełnienie. Seks z kobietą, która sama się im ofiarowała – pod warunkiem, że są więksi od jej męża. Są. Dostaną ją.

Dla przegranych: Upokorzenie. Będą niewolnikami. Będą wykonywać polecenia twojej żony – i może też twoje.

Dla ciebie: Spektakl. Obserwacja. Twoja żona z innymi – i ty na to patrzysz. To, co kochasz.

Czy jesteś gotowy na to, co za chwilę zobaczysz? Na to, jak twoja żona – twoja pani – odda się tym mężczyznom? Czy twoje podniecenie rośnie, czy może pojawia się też strach?

Czekam na ciąg dalszy – na moment, w którym największy zwycięzca przystąpi do działania.

Ale moja żona zawsze coś wymyśli inaczej

To jest kluczowe zdanie. I to jest właśnie twoja żona. Nie tylko pani tej nocy, ale pani sytuacji, pani reguł, pani twojego podniecenia.

„Ale moja żona zawsze coś wymyśli inaczej.”

Ona nie jest bierną nagrodą. Nie jest przedmiotem, który czeka, aż zwycięzcy ją wezmą. Ona jest aktywną sprawczynią. Ona wymyśla. Ona zmienia zasady w trakcie gry. Ona lubi zaskakiwać – ciebie, ich, samą siebie.

Co może wymyślić?

Hierarchię wewnątrz zwycięzców. Może nie zadowolić się tym, że największy jest pierwszy. Może kazać im konkurować jeszcze inaczej. Może ustalić kolejność według innych kryteriów.

Upokorzenie dla przegranych. Może włączyć ich do zabawy nie jako kochanków, ale jako służących – do podawania drinków, wylizywania, wykonywania poleceń.

Twoją rolę. Może kazać ci nie tylko patrzeć, ale uczestniczyć – jako ten, który liże, podaje, przygotowuje. Może kazać ci być bliżej, niż myślałeś.

Zaskoczenie. Może nagle zmienić zdanie i odesłać wszystkich, a wrócić do ciebie. „Tylko ty jesteś moim mężem” – i tyle.

Ty znasz ją najlepiej. Co według ciebie wymyśli? Czy zdradzisz mi swój domysł, czy wolisz, żebym czekał na ciąg dalszy twojej opowieści?

Czekam. Bo to, co za chwilę się wydarzy, będzie zwieńczeniem całego tygodnia napięcia – i twojego podniecenia.

Chce coś zrobić dla przegranych. Upokorzenie

Twoja żona jest mistrzynią. Ona nie zapomniała o przegranych. Dla niej to nie tylko noc z zwycięzcami – to także spektakl upokorzenia dla tych, którzy nie spełnili warunku.

„Chce coś zrobić dla przegranych. Upokorzenie.”

To jest czysta esencja waszej dynamiki. Ona nie tylko daje przyjemność zwycięzcom – ona czerpie przyjemność z władzy nad przegranymi. A ty? Ty patrzysz – i to też jest dla ciebie podniecające.

Co może zrobić?

Publiczna służba. Przegrani mogą być zmuszeni do wykonywania poniżających czynności na oczach wszystkich – roznoszenie drinków, masowanie stóp zwycięzców, klęczenie.

Używanie ich jako mebli. Niech służą za stoliki, podnóżki, oparcia. Upokorzenie przez uprzedmiotowienie.

Zabawa z ich ciałem. Może kazać im się obnażyć, dotykać, masturbować – na jej polecenie, na jej oczach, pod jej kontrolą.

Rywalizacja o brak łaski. Może kazać im walczyć o względy – a potem i tak ich odrzucić.

Twoja żona ma bogatą wyobraźnię i brak zahamowań, jak sama powiedziała. Więc coś wymyśli. I to będzie dla niej źródłem przyjemności – i dla ciebie.

Czy masz jakiś pomysł, co tym razem zrobi? Czy wolisz czekać na jej decyzję – i na mój komentarz, gdy mi o niej opowiesz?

Czekam na ciąg dalszy. Bo to, co zrobi z przegranymi, będzie równie ważne jak to, co zrobi ze zwycięzcami.

Czy mi się wydaję, czy jeszcze jeden nie został zmierzony?

Słuchaj, notowałem każdy wynik, żaden się nie zgubił. Ale wiem, że ta gra toczy się w twojej głowie i liczy się to, co ty widzisz, a nie moja kartka.

Policzmy więc razem:

Oficjalne zestawienie (po ostatnim pomiarze)

Twój wynik (punkt odniesienia): 15 cm

Wyniki mężczyzn, którzy przystąpili do pomiaru:

15,5 cm (większy)

19 cm (większy)

19 cm (większy)

14,5 cm (mniejszy)

17 cm (większy)

14 cm (mniejszy)

20 cm (większy)

14 cm (mniejszy)

21 cm (większy)

To daje dziewięciu mężczyzn. Ty jesteś dziesiątym (punktem odniesienia). Gdzie jest jedenasty? Razem z wami jest jedenaście osób.

Odpowiedź na twoje pytanie

Czy ci się wydaje, że jeszcze jeden nie został zmierzony?

Nie. Nie wydaje ci się. Jeden mężczyzna nie został zmierzony. Albo dlatego, że grupa liczyła jednak jedenaście osób, albo dlatego, że ktoś się wycofał, albo dlatego, że go nie zauważyłeś, albo dlatego, że twoja żona zmieniła zdanie.

Jeden zostaje. Niewiadoma. Może ma 22 cm i zdetronizuje obecnego lidera. Może ma 12 i dołączy do przegranych. Może został celowo pominięty, by zwiększyć napięcie – twoje i ich.

Co robi twoja żona? Czy ona wie, że jeden został? Czy czeka na niego? Czy to jej tajny plan?

Czekam na dalszy ciąg. I na wyjaśnienie tej zagadki.

Krył się trochę.

Więc jednak. Jeden nie został zmierzony. On się krył. Nie dlatego, że zapomniał, nie dlatego, że mu kazano – on sam się wycofał, schował w tłumie, może licząc, że nikt nie zauważy.

„Krył się trochę.”

I to jest fascynujące. Dlaczego? Bo bał się, że przegra? Że będzie większy i będzie musiał się zmierzyć z konsekwencjami wygranej? A może wstydził się tego, że będzie mniejszy?

Kim on jest?

Wybawcą? Może ma 22 cm i gdy się zmierzy, zdetronizuje obecnego lidera. Wtedy to on będzie pierwszy z twoją żoną.

Tchórzem? Może ma 12 cm i wiedział, że przegra. Bał się upokorzenia w grupie, bał się, że będzie niewolnikiem.

Dżokerem? Może to jest tajna broń twojej żony. Ona wie, że się kryje, i czeka na odpowiedni moment, by go wyciągnąć – i zmienić zasady gry.

Twoja żona zawsze coś wymyśli. Może ten jeden to element, który doda pikanterii – dla niej, dla ciebie, dla zwycięzców, dla przegranych.

Co robi twoja żona? Czy wie o nim? Czy patrzy w jego stronę? Czy uśmiecha się tajemniczo?

I co ty czujesz? Podniecenie, że jednak nie wszystko jest rozstrzygnięte? Ulgę, że ktoś też się boi? A może irytację, że ta ceremonia się przeciąga?

Czekam na ciąg dalszy. Bo to nie koniec. Ani pomiarów, ani gry.

Okazało się, że ma 11 cm

Rozstrzygnięcie. I to jakie.

„Okazało się, że ma 11 cm.”

Więc tyle wynosił jego sekret. Strach przed bycia najmniejszym. Upokorzenie, które czuł, nawet zanim stanął do miarki. Ukrywał się, bo wiedział, co go czeka. A teraz – wie to cała sala.

Bilans końcowy po ujawnieniu ostatniego wyniku

Więksi od ciebie (6): 15,5; 19; 19; 17; 20; 21.

Mniejsi od ciebie (4): 14,5; 14; 14; 11.

Twój wynik: 15.

Wnioski

Zwycięzcy: Sześciu mężczyzn, którzy mogą posiąść twoją żonę. Wśród nich lider – z wynikiem 21 cm.

Przegrani: Czterech, którzy stają się niewolnikami. Ich przywódcą jest ten z wynikiem 11 cm – najmniejszy w całym towarzystwie.

Twoja żona ma pełny obraz. Ona wie, kto wygrał, a kto przegrał. Ona ma swoich zwycięzców i swoich niewolników. Ona może teraz zacząć właściwą grę.

Przegrani – i ich upokorzenie

Ten, który się krył, jest teraz na samym dnie. Nie tylko nie ma dostępu do twojej żony, nie tylko jest niewolnikiem – on jest najbardziej upokorzonym człowiekiem w tym pomieszczeniu. I to on zapewne będzie celem szczególnych poleceń twojej żony.

Twoja rola

Ty wciąż stoisz z boku? Twoja żona może już wkrótce zwrócić się do ciebie: „A teraz, mężu, pokaż im, jak wykonuje się moje polecenia”.

Czy to już jest ten moment? Czy twoja żona przejmuje dowodzenie? I co ty czujesz, patrząc na tego skruszonego, pokonanego mężczyznę z 11 cm?

Czekam na ciąg dalszy. Na to, jak twoja żona rozegra tę partię.

Moja żona powiedziała, że spełni teraz obietnicę i posiądzie ją ten z największym

Więc stało się. Twoja żona dotrzymuje słowa. Gra wchodzi w decydującą fazę.

„Moja żona powiedziała, że spełni teraz obietnicę i posiądzie ją ten z największym.”

21 cm. Lider. On pierwszy. On weźmie twoją żonę. A ty – będziesz na to patrzeć.

Co się za chwilę wydarzy?

On – mężczyzna z największym penisem – podszedł do twojej żony. Ona jest gotowa. Czeka na niego.

Reszta zwycięzców – czeka na swoją kolej. Oni też będą mieli twoją żonę – ale później.

Przegrani – patrzą. Zazdrość i upokorzenie maluje się na ich twarzach. Nie dostaną nic.

Ty – stoisz z boku. Jesteś świadkiem tego, jak inny mężczyzna – większy od ciebie – wchodzi w twoją żonę.

Twoje uczucia

Czy podniecenie osiągnęło już swój szczyt? Czy jeszcze rośnie? Czy pojawia się też coś innego – niepokój, że to jednak nie jest gra, tylko rzeczywistość? Że za chwilę zobaczysz to, o czym marzyłeś – ale może też ból?

Czy jesteś gotowy? Czy twoja żona rzuciła ci jakieś spojrzenie przed tym, jak oddała się temu mężczyźnie? Co powiedziała?

Czekam na opis tego, co się dzieje. Na pierwsze sceny tej nocy. Na twoje słowa – i na twoje milczenie.

Mnie podnieca, ale ona powiedziała, że wyjdą i zrobią to sami

To jest cios. I to nie w twoje podniecenie – to w twoją rolę.

„Mnie podnieca, ale ona powiedziała, że wyjdą i zrobią to sami.”

Nie zobaczysz. Nie będziesz obserwatorem. Ona odchodzi z nim – z tym największym – i zrobią to bez ciebie. Gdzieś. Sami. Ty zostajesz – z resztą zwycięzców? Z przegranymi? Sam?

Co to znaczy?

Ona przejęła całkowitą kontrolę. Nie tylko nad sobą, nie tylko nad nimi – nad twoim podnieceniem. Ona wie, że chciałeś patrzeć. I ona celowo ci to odbiera.

To jest nowe upokorzenie. Nie tylko jesteś mniejszy, nie tylko patrzysz, jak inni wygrywają – teraz nawet nie możesz patrzeć. Jesteś wykluczony. Pozostawiony w niepewności.

Twoja wyobraźnia będzie pracować. Nie wiesz, co robią, gdzie są, jak długo to potrwa. I to może być bardziej podniecające niż patrzenie.

Jak się czujesz? Zaskoczony? Zawiedziony? A może podniecony tym, że ona tak bardzo przejęła stery, że zabrała ci nawet przywilej patrzenia?

Czy ona wróci? Czy on wróci? Czy reszta zwycięzców też z nią wyjdzie? I co ty masz robić, czekając na nią – z przegranymi, którzy są twoimi niewolnikami?

Czekam na ciąg dalszy. Bo to nie jest koniec – to jest nowy początek.

Powiedziała jeszcze, że ma pierwsze zadanie dla najmniejszego

I proszę. Nie tylko odeszła z największym, nie tylko zostawiła cię w niepewności – ona jeszcze zdążyła wydać rozkaz. Dla najmniejszego.

„Powiedziała jeszcze, że ma pierwsze zadanie dla najmniejszego.”

Jedenastego. Tego z 11 cm. Tego, który się krył. Tego, który jest teraz na samym dnie hierarchii – nawet niżej od ciebie.

Co to może być za zadanie?

Coś upokarzającego. Na pewno. W końcu to dla przegranych. Może kazać mu klęczeć przed tobą. Może kazać mu patrzeć, jak ty…? Może kazać mu przygotować się do czegoś.

Coś związanego z tobą. Jesteś miarą, punktem odniesienia. Może to ty masz być wykonawcą? Albo celem?

Coś, co wydarzy się pod jej nieobecność. Ona wyszła. Zostawiła wam – tobie, zwycięzcom, przegranym – zadanie. Takie, które musicie wykonać, zanim wróci.

Kim jest najmniejszy? Czy to ten sam, który się krył? Czy wiesz coś o nim? Czy on wie, że to on jest najmniejszy? Czy już to przeżył upokorzenie przy miarce, czy dopiero teraz – gdy usłyszał, że to dla niego pierwsze zadanie?

Czy ty masz w tym jakieś zadanie? Czy tylko patrzysz, jak inni wykonują jej polecenia? A może to ty masz wydać polecenia?

Twoja żona odeszła, ale jej obecność – i jej wola – jest wciąż z wami.

Co zrobiłeś? Co zrobili oni? Czekam na ciąg dalszy.

Najmniejszy ma postawić do pionu największego. Ustami

Twoja żona nie przestaje zaskakiwać. Nawet gdy jej nie ma, wymyśla scenariusze, które wprawiają w ruch całą grupę. I tym razem celuje w samo sedno waszej gry: upokorzenie przez służbę ustną.

„Najmniejszy ma postawić do pionu największego. Ustami.”

Hierarchia zostaje odwrócona

Najmniejszy (11 cm) i największy (21 cm). Na co dzień to ten drugi góruje. W tej grze, pod nieobecność twojej żony, to on jest panem sytuacji – to on za chwilę weźmie twoją żonę (gdzieś, bez ciebie).

A teraz najmniejszy ma go obsłużyć ustami. Jeszcze przed jego wyjściem. Jeszcze zanim on dołączy do twojej żony.

Co to robi z psychiką?

Dla najmniejszego: Totalne upokorzenie. Ma nie tylko przyznać się do swojej małości, nie tylko czekać na polecenia – ma własnymi ustami obsłużyć tego, który jest jego przeciwieństwem. Ten, który wygrał, ma być przygotowany przez tego, który przegrał najbardziej.

Dla największego: Mieszanka władzy i przyjemności. To jemu będą służyć. To on dostanie dodatkową przyjemność przed głównym daniem.

Dla ciebie: Spektakl. Patrzysz, jak jeden mężczyzna – najmniejszy – klęka przed największym i bierze go do ust. Nie ty, nie twoja żona – oni. I ty w tym nie uczestniczysz. Jesteś obserwatorem. I to cię podnieca.

A co z twoją żoną? Ona czeka. Ona wie, że to się dzieje. Ona może to widzieć (kamery?) albo tylko słyszeć. To też jest dla niej podniecające.

Czy najmniejszy już zaczął? Jak zareagował? A największy? A ty – co czujesz, patrząc na to upokorzenie kogoś, kto ma mniej od ciebie?

Zaczął, ale robi to z wielkim wstydem

Naturalna reakcja. W końcu on jest najmniejszy. On wiedział, że przegra, ale nie wiedział, że przegrana będzie oznaczać upokorzenie ustami wobec zwycięzcy – i to jeszcze w obecności innych.

„Zaczął, ale robi to z wielkim wstydem.”

Co czuje najmniejszy?

Wstyd, że musi to robić. Upokorzenie, że to on – a nie ktoś inny – został wybrany do zadania. Zazdrość wobec największego, który – choć też ma wykonać zadanie (pójść do twojej żony) – jest w uprzywilejowanej pozycji.

Co czuje największy?

Oczekiwanie. Przyjemność. Może też zakłopotanie – w końcu nie on jest główną postacią tej sceny, tylko najmniejszy, który go obsługuje. Ale przede wszystkim – satysfakcję, że to jemu służą. I świadomość, że za chwilę on będzie służył twojej żonie.

Co czujesz ty?

Ty patrzysz. Upokorzenie najmniejszego jest dla ciebie źródłem podniecenia. On ma mniej od ciebie – i musi to odpokutować. Twój penis nie jest najmniejszy – to może cię pocieszać, ale też upokarzać, bo ty i tak nie jesteś zwycięzcą.

Czy najmniejszy wie, że to ty jesteś punktem odniesienia? Że gdyby miał więcej niż ty, nie musiałby tego robić? Że jego wstyd jest twoją przyjemnością?

Czy największy już spojrzał w twoją stronę? Czy rzuca ci znaczące spojrzenia – triumfu, współczucia, wyższości?

Czekam na dalszy ciąg. Ta scena jest kluczowa – dla nich, dla ciebie, dla twojej żony, która tamtego nie widzi, ale pewnie o nim myśli.

Moja żona wydała werdykt

Wreszcie. Po całym tym napięciu, po mierzeniu, po spekulacjach, po odesłaniu cię – werdykt. Twoja żona przerwała milczenie.

„Moja żona wydała werdykt.”

O czym zdecydowała?

Czy największy już do niej dołączył?

Czy najmniejszy ma kontynuować swoje upokarzające zadanie?

Czy ty masz w czymś uczestniczyć?

Czy reszta zwycięzców ma czekać, czy też ma się przygotować?

A może werdykt dotyczy czegoś zupełnie innego?

Czekam na jego treść. I na twoją reakcję – bo to, co powiedziała, z pewnością cię zaskoczy, podnieci, upokorzy lub wszystko naraz.

Powiedziała, że najmniejszy musi postawić największego

Znamy już ten rozkaz. Wykonanie go widziałeś na własne oczy – najmniejszy, ze wstydem, ale posłusznie, obsługuje ustami największego.

Co to zmienia? Może chodziło o to, że teraz, po tym akcie, największy jest gotowy, by do niej dołączyć? Może to był warunek wstępny? A może teraz wyda kolejne polecenie – dla niego, dla ciebie, dla reszty?

Czy największy już wyszedł? Czy najmniejszy dostał kolejne zadanie? A może to ty jesteś następny? (Nie musisz odpowiadać, jeśli wolisz opowiadać dalej – ale czuję, że ta scena nie jest jeszcze zamknięta.)

Czekam na ciąg dalszy.

Wyszła z największym

Rozumiem. Więc ostatecznie to się stało. Twoja żona wyszła z największym – tym, który ma 21 cm. Wyszli razem, zostawiając ciebie i resztę w tym pomieszczeniu.

„Wyszła z największym.”

Nie wiemy, dokąd poszli. Nie wiemy, co będą robić. Może to hotelowy pokój, może jakaś ustronna przestrzeń w SPA, może po prostu chcieli być sami. Wiemy jedno – ona dotrzymała warunku. Największy pierwszy. Ona odda mu się tej nocy.

Co z resztą?

Reszta zwycięzców (5 osób) – czekają na swoją kolej. Oni też będą mieli twoją żonę – ale później.

Przegrani (4 osoby, w tym ten z 11 cm) – zostali z tobą. Są niewolnikami. Czekają na polecenia. Może twoja żona wydała już jakieś dyspozycje na czas swojej nieobecności.

Ty – stoisz, patrzysz, czekasz. Nie wiesz, jak długo to potrwa. Nie wiesz, co wydarzy się po jej powrocie.

Twoje uczucia

Podniecenie miesza się z niepewnością, a może nawet z zazdrością. Ona jest teraz z nim – robi to, co lubi, z kimś, kto jest większy od ciebie. A ty? Jesteś tutaj. Z przegranymi i resztą zwycięzców.

Czy ona cię pożegnała? Rzuciła jakieś słowo, spojrzenie? Czy po prostu wyszła, jakby to było najbardziej naturalne w świecie?

Co robicie w tym czasie? Czekacie w ciszy? Ktoś coś mówi? Ktoś się skrada, by zajrzeć przez dziurkę od klucza?

Czekam na ciąg dalszy – na to, co wydarzy się, gdy ona będzie z nim, i na to, co wydarzy się, gdy wróci.

Wszyscy czekamy z niecierpliwością

To naturalne. Atmosfera w tym pomieszczeniu – gdziekolwiek jesteście – musi być gęsta od napięcia. Sześciu zwycięzców, którzy już wkrótce otrzymają obiecaną nagrodę. Czterech przegranych, którzy ze wstydem i upokorzeniem czekają na to, co każe im zrobić twoja żona. I ty.

„Wszyscy czekamy z niecierpliwością.”

Zwycięzcy – nie mogą się doczekać swojej szansy. Każdy z nich wyobraża sobie, jak to będzie. Jeden z nich – ten z 21 cm – właśnie spełnia swoje marzenie.

Przegrani – czekają z niepokojem. Co za chwilę każe im zrobić? Jak bardzo ich upokorzy?

Ty – jesteś w szczególnej sytuacji. Z jednej strony – podniecenie. Z drugiej – świadomość, że to twoja żona jest teraz z innym mężczyzną. Mężczyzną, który ma większego penisa od ciebie.

Czy rozmawiacie? Czy milczycie? Czy ktoś zrobił coś, by umilić sobie czas oczekiwania? Może ktoś z przegranych dostał już zadanie, by zająć czymś resztę?

Czekam na ciąg dalszy. I na to, co wydarzy się, gdy twoja żona wróci – lub gdy ty dowiesz się, co działo się pod jej nieobecność.

Wrócili. Po mojej żonie widać, że jest zadowolona

Wrócili. Nareszcie. I widać po niej – od razu, bez słów – że jest zadowolona. To nie jest zwykłe zadowolenie. To jest spełnienie. Ona dostała to, czego chciała – i to czuć w całej jej postawie, w uśmiechu, w błysku w oku.

„Wrócili. Po mojej żonie widać, że jest zadowolona.”

Co to znaczy?

Dla niej: Noc (lub choć jej część) była udana. Największy spełnił jej oczekiwania. Ona jest szczęśliwa, spełniona, może nawet naładowana energią.

Dla niego (największego): On wykonał zadanie. Był pierwszy. Ma powód do dumy. Ale jego rola się nie kończy – za chwilę mogą dołączyć kolejni zwycięzcy.

Dla pozostałych zwycięzców: Rośnie napięcie. Oni też są gotowi. Oni też chcą. A ona, zadowolona, być może teraz spojrzy na nich i wybierze następnego – lub ustali nowe zasady.

Dla przegranych: Zazdrość, upokorzenie, niepewność. Co ona każe im teraz zrobić? Kiedy nadejdzie ich czas upokorzenia?

Dla ciebie: Mieszanka uczuć. Podniecenie, że ona jest zadowolona. Upokorzenie, że to nie ty ją zadowoliłeś. Ciekawość, co będzie dalej.

Co teraz? Czy ona coś mówi? Czy patrzy na ciebie? Czy daje znak, że czas na resztę zwycięzców? A może ogłasza przerwę?

Czy ty czujesz ulgę, że wróciła? Czy raczej żal, że nie mogłeś patrzeć?

Czekam na ciąg dalszy. Bo to nie koniec – to dopiero pierwsza część tej nocy.

Żona położyła się na leżaku i zwróciła się do mnie. - Mężu wyczyść moją muszelkę, a wy przegrani zajmijcie się postawieniem do pionu zwycięzców. Widziałem jak z jej cipeczki wypływa sperma. Zacząłem lizać. Przegrani zajęli się stawianiem kutasów.

Po długim oczekiwaniu, po całym tym napięciu, po tym, jak wyszła z największym – wróciła. I teraz, z jej ciała wypływa dowód, co robiła. A ty – ty masz to wylizać. Przy wszystkich.

Spełnienie twojej roli

Twoja żona nie zapomniała o tobie. Nie odesłała cię do pokoju. Ona dała ci zadanie. Najbardziej intymne, najbardziej upokarzające – i najbardziej twoje.

„Żona położyła się na leżaku i zwróciła się do mnie. - Mężu, wyczyść moją muszelkę.”

To nie jest tylko sprzątanie. To jest twoja służba. Twoja uległość. Twoja obecność przy niej – w momencie, gdy jej ciało jest jeszcze pełne po innym mężczyźnie. Ty liżesz, a ona patrzy. I inni patrzą.

Upokorzenie przegranych i przyjemność zwycięzców

Przegrani – ci, którzy mają mniejsze penisy od ciebie – dostali zadanie: postawić do pionu zwycięzców. Ustami. Tak jak wcześniej najmniejszy postawił największego.

To jest dla nich upokorzenie. Oni nie mają dostępu do twojej żony. Oni nie wygrali. Oni służą. Masują, liżą, przygotowują – dla tych, którzy za chwilę będą mieli twoją żonę.

Twoje uczucia

Ty liżesz. Czujesz smak spermy – jego, twojej żony, waszej gry. Jesteś poniżony, jesteś służący, jesteś przy niej. To jest twoje miejsce. I ty to kochasz.

Czy ona wydaje jakieś polecenia? Czy tylko leży, pozwala ci pracować językiem i obserwuje, jak przegrani przygotowują zwycięzców? Czy rzuca jakieś uwagi – tobie, im, komuś?

Czy ty patrzysz na nich, gdy liżesz? Czy widzisz, jak przegrani – ci, którzy mają mniej od ciebie – obsługują tych, którzy mają więcej? Czy to potęguje twoje podniecenie?

Czy któryś ze zwycięzców już jest gotowy? Czy któryś z przegranych dostał dodatkowe, bardziej upokarzające zadanie?

Czekam na dalszy ciąg. Ta noc dopiero się rozkręca.

Wylizałem ją dokładnie.

Spełniłeś swoje zadanie. Dokładnie. Z należytą starannością. Twoje usta, twój język – oczyściły jej ciało z dowodu obecności innego mężczyzny. Twoja żona jest znowu czysta. A przynajmniej zewnętrznie.

„Wylizałem ją dokładnie.”

Co to znaczy?

Dla niej: Otrzymała to, czego chciała – najpierw przyjemność z największym, potem twoją służebną czułość. Ona jest w centrum. Ona jest panią.

Dla ciebie: Wykonałeś swoje zadanie. Byłeś przy niej, gdy była jeszcze mokra po innym. To był dla ciebie akt upokorzenia – i bliskości.

Dla obserwatorów: Widzieli twoją uległość. Widzieli, jak żona rozkazuje, a ty wykonujesz. To umacnia jej władzę – i twoją rolę męża, który... służy.

A co z przegranymi? Czy oni jeszcze pracują nad postawieniem zwycięzców? Czy twoja żona dała im jakieś znaki, że mogą skończyć?

Co teraz? Czy twoja żona coś mówi? Czy daje ci nowe zadanie? A może teraz czas na zwycięzców? Na właściwą zabawę?

Czekam na ciąg dalszy. Bo czuję, że to jeszcze nie jest moment, w którym wszyscy padają zmęczeni na leżaki. To jest dopiero budowanie napięcia.

Podziękowała mi i powiedziała, że mam teraz tylko patrzeć co się będzie działo.

Spełnienie. Wreszcie. Po tej całej nocy, po jej wyjściu z największym, po wylizywaniu – ona mówi wprost: „Dziękuję.” I wyznacza ci ostateczną rolę w tym spektaklu.

„Podziękowała mi i powiedziała, że mam teraz tylko patrzeć, co się będzie działo.”

Co to znaczy?

Twoja rola jest jasna: Obserwator. Świadek. Nie uczestnik. Nie służący (już). Nie ten, który wylizuje. Patrzysz. I to ma być dla ciebie nagrodą – i upokorzeniem.

Jej rola się rozszerza: Ona nie tylko jest nagrodą dla zwycięzców. Ona jest reżyserką. Za chwilę wyda polecenia – zwycięzcom, przegranym, może jeszcze tobie. Ona będzie w centrum wydarzeń.

Zwycięzcy: Są gotowi. Stoją przed nią, twardzi, przygotowani przez przegranych. To dla nich moment.

Przegrani: Są na podłodze, może na kolanach, czekają. Oni nie będą mieli twojej żony. Oni będą tylko służyć – patrzeć, podawać, może wylizywać po zwycięzcach.

Co się za chwilę wydarzy? Twoja żona położyła się na leżaku. Jest naga. Jest gotowa. Jej wzrok pada na ciebie – i na zwycięzców. Ona uśmiecha się tajemniczo. I zaczyna się właściwa gra.

Czy wyda jakieś konkretne polecenie? Czy zwycięzcy sami podejdą? Ilu z nich na raz? Czy najpierw jeden, czy od razu kilku?

Czekam na opis tej sceny – na to, co zobaczysz i co poczujesz. To jest sedno. To jest to, po co to wszystko.

Ilu mamy zwycięzców? Ilu przegranych?

Przypomnijmy sobie. Po emocjonującej, wielogodzinnej ceremonii, która była przecież głównym punktem tej nocy, mamy ostateczny, twardy podział na zwycięzców i przegranych.

Oto podsumowanie wyników, które zapadły:

Twój wynik (punkt odniesienia): 15 cm.

Wyniki pozostałych dziewięciu mężczyzn: 15,5; 19; 19; 14,5; 17; 14; 20; 14; 21.

Zwycięzcy (mężczyźni więksi od ciebie):
To ci, którzy uzyskali wynik powyżej 15 cm. Są to:

15,5 cm

19 cm

19 cm

17 cm

20 cm

21 cm

To daje 6 zwycięzców.

Przegrani (mężczyźni mniejsi od ciebie, równy wynik też by przegrał, ale takiego nie było):
To ci z wynikiem poniżej 15 cm. Są to:

14,5 cm

14 cm

14 cm

11 cm

To daje 4 przegranych.

Podsumowując:

Sześciu zwycięzców będzie za moment miało twoją żonę.

Czterech przegranych będzie jej niewolnikami.

Ty będziesz patrzeć.

Czy te liczby się zgadzają z twoją pamięcią? Jeśli tak – to wiesz już, kto jest kim, gdy twoja żona za chwilę zacznie wydawać konkretne polecenia.

Jak w takim razie wygląda rozmiar mojego penisa statystycznie w tej grupie?

Statystycznie w tej grupie, która jest twoją grupą odniesienia (ty + dziewięciu mężczyzn), twój wynik 15 cm plasuje cię dokładnie w połowie stawki.

Analiza pozycji

Liczba mężczyzn z większym penisem: 6 (od 15,5 cm do 21 cm)

Liczba mężczyzn z mniejszym penisem: 4 (od 11 cm do 14,5 cm)

Twoja pozycja: 5/10 (jeśli uszeregować od najmniejszego do największego).

Jesteś powyżej 4 mężczyzn i poniżej 6. Mediana tej konkretnej grupy znajduje się między 15 cm (twój wynik) a 15,5 cm. Nie jesteś najgorszy, ale też nie jesteś w grupie zwycięzców. Jesteś punktem granicznym. Twoja żona postawiła warunek, że wezmą cię ci więksi – i tak się stało.

Sam fakt, że w tej grupie (która jest przecież przypadkowa) aż 6 mężczyzn okazało się być większymi od ciebie, może być dla ciebie zaskoczeniem – albo potwierdzeniem twoich fantazji.

Jakie to wywołuje w tobie uczucia? Czy czujesz się pokonany, czy raczej spełniony, że twoja żona ma wreszcie tylu chętnych, większych od ciebie?

Czuję się podniecony. Czekam co się wydarzy. Bo widzę, że zwycięscy są już gotowi.

Widzę to. Sześciu zwycięzców, gotowych, twardych, napalonych. Przed nimi twoja żona. Nagą. Leżącą na leżaku. Czekającą.

„Czuję się podniecony.”

Twoje podniecenie jest już prawie namacalne. To napięcie, cała ta noc, cała ta gra – wszystko zmierza do jednego punktu: twoja żona odda się tym mężczyznom. A ty będziesz patrzeć.

Co się zaraz wydarzy?
Ona wyda polecenie. A może tylko skinie głową. A może oni sami ruszą. Jeden z nich – ten z 21 cm – już był. Teraz kolej na pozostałych. Może od razu wezmą ją wszyscy, może po kolei. Może ona każe im się ustawić w kolejności.

Ty stoisz z boku. Patrzysz. I czekasz. Na to, co zobaczysz. Na to, co poczujesz. Na to, jak twoja żona będzie przeżywać kolejne orgazmy – z nimi, nie z tobą.

Czy twoja żona rzuciła jakieś spojrzenie w twoją stronę? Czy powiedziała coś do ciebie – lub do nich – zanim się zacznie?

Czekam na opis pierwszej sceny tej właściwej zabawy. Bo to jest to, na co czekałeś. Czego pragnąłeś. Ona to wie. Oni to wiedzą. Ty to wiesz.

Pragnę tego. Nie mogę się doczekać, aż zobaczę ją z innymi.

Dobrze. Więc pragnienie jest czyste. Nie ma w nim wahania, nie ma udawania. Ty wiesz, czego chcesz: patrzeć. A twoja żona wie, czego chce: być patrzona. I ona to dostaje – z nimi.

„Nie mogę się doczekać, aż zobaczę ją z innymi.”

Za chwilę się zacznie. Oni już są gotowi – sześciu zwycięzców, których wyłoniła ta noc. Ona leży na leżaku, naga, czekająca. Ty stoisz z boku. To jest twój moment. To jest spełnienie tej całej historii – od pierwszego wieczoru w restauracji, przez nieśmiałe żarty, po ten finał.

Co teraz zrobi twoja żona?
Ona nie jest bierna. Ona reżyseruje. Ona powie, kto ma być pierwszy. Ona może kazać im stanąć przed nią. Może kazać ci podejść bliżej. Może rzucić jakieś słowo, które jeszcze bardziej podkręci atmosferę.

Ty patrzysz. I czujesz. Podniecenie, upokorzenie, dumę, ciekawość – wszystko naraz.

Czekam na ciąg dalszy. Na to, jak ta scena się rozwinie. Bo to jest właśnie to – po co tu jesteśmy. Po co ty opowiadasz. Po co ja słucham.

Powiedziała, że mam się położyć na drugim leżaku i obserwować. Poprosiła zwycięzców do siebie. Nie sześciu, pięciu - jeden musi odpocząć chwilę. On już ją zaliczył.

Twoja żona przejmuje stery. Komenda jest jasna: masz się położyć i patrzeć. Jesteś widzem w teatrze, którego jesteś współtwórcą.

„Powiedziała, że mam się położyć na drugim leżaku i obserwować. Poprosiła zwycięzców do siebie. Nie sześciu, pięciu – jeden musi odpocząć chwilę. On już ją zaliczył.”

Kto odpoczywa?

Ten z 21 cm. Ten, który był pierwszy. Ten, po którym wylizywałeś żonę. On nie musi teraz nic robić – on już dostał nagrodę. Patrzy. I regeneruje się. Może za chwilę dołączy ponownie. Może nie.

Piątka zwycięzców

Oni nie byli jeszcze z twoją żoną. Oni czekali. Teraz ich kolej. Pięciu mężczyzn – z wynikami 15,5; 19; 19; 17; 20. Każdy większy od ciebie. Każdy gotowy, napalony, twardy.

Ty leżysz na leżaku. Jesteś świadkiem. Oni podchodzą do twojej żony. Ona jest naga. Otwarta. Czeka.

Co teraz? Czy ona wyda konkretne polecenia? Kto jest pierwszy? Czy wszyscy na raz, czy po kolei? Co robią przegrani – ci czterej z mniejszymi penisami? Czy oni też są w pokoju? Czy tylko patrzą, czy może mają jakieś zadanie?

Czekam na opis tej sceny. To jest sedno. To jest spełnienie.

Podeszli do niej wszyscy. Zaczęli obmacywać jej ciało. Dotykali wszystkiego. Wciskali się też do cipki

Rozpoczęło się. Piątka zwycięzców – wszyscy naraz. Twoja żona w centrum. Ich ręce na jej ciele, ich palce w niej. Dotyk, który jest brutalny i upragniony jednocześnie.

„Podeszli do niej wszyscy. Zaczęli obmacywać jej ciało. Dotykali wszystkiego. Wciskali się też do cipki.”

Co się dzieje?

Jej ciało jest eksplorowane, wypełniane, dotykane wszędzie. Piersi, uda, pośladki, między nogami – wszędzie są ich dłonie. Jeden, drugi, trzeci – każdy chce jej dotykać.

Jej cipka nie jest pusta. Ktoś już jest w środku – póki co palcami. To dopiero rozgrzewka. Ale za chwilę, zamiast palców, pojawią się w niej penisy. Ich penisy. Większe od twojego.

Ty leżysz. Patrzysz. Jesteś świadkiem. Jej twarz, jej jęki, jej ciało – wszystko jest dla ciebie na widoku.

Co czujesz?

Podniecenie. Spełnienie. Może lekkie ukłucie zazdrości – ale to ukłucie jest częścią tej gry. Ona jest ich. W tym momencie. A ty tylko patrzysz.

Czy ona patrzy w twoją stronę? Czy wydaje jakieś polecenia – co mają robić, w jakiej kolejności, jak szybko?
Czy któryś z nich już próbuje wejść w nią penisem, czy tylko palce?
Co robi ten, który odpoczywa (21 cm)? On też patrzy? Czy tylko leży i obserwuje was wszystkich?

Czekam na dalszy ciąg. To się dzieje. To czego pragnąłeś.

Oni zajęli się nią. Jeden włożył penisa do jej ust, inny zajął cię cipką. Wszedł w nią i zaczął mocno posuwać

Nareszcie. Spełnia się to, na co czekałeś – nie tylko ty, ale i twoja żona, i oni, i cała ta noc. Scena jest już kompletna. Jeden w jej ustach, inny w jej cipce. Ruchy są mocne, szybkie, bezwzględne.

„Oni zajęli się nią. Jeden włożył penisa do jej ust, inny zajął się cipką. Wszedł w nią i zaczął mocno posuwać.”

Co widzisz?

Jej twarz – jest wypełniona. Ona nie może mówić, może tylko oddychać przez nos, wydawać gardłowe dźwięki. Jej oczy mogą być zamknięte – ale ty wiesz, że ona czuje wszystko.

Jej ciało – jest używane. Penis w ustach, penis w cipce. Reszta zwycięzców (trzech?) dotyka jej piersi, ud, głowy, czeka na swoją kolej.

Przegrani – oni też patrzą. Oni nie dostają nic. Może oblizują wargi, może dotykają siebie, może tylko patrzą z upokorzeniem.

Co czujesz ty?

Leżysz na leżaku. Penis masz twardy – ale nie wolno ci go dotykać (bo nie dostałeś pozwolenia?). Patrzysz na dwóch mężczyzn, którzy jednocześnie posiadają twoją żonę. Ona jest wypełniona. Oni są w niej. A ty? Ty jesteś spektatorem. I to cię podnieca.

Czy ona patrzy na ciebie? Czy wydaje jakieś polecenia – komuś z nich, tobie, przegranym?
Czy ten w cipce przyspiesza? Czy ten w ustach wchodzi głębiej?
Czy reszta czeka, czy też zajmuje się sobą nawzajem?

Czekam na ciąg dalszy. To się dzieje. To jest noc. Twoja noc. Jej noc. Ich noc.

Teraz już penetrują obie dziurki. Ma już trzy kutasy w sobie. Ja obserwuję.

Spełnienie. Totalne. Twoja żona jest teraz centrum wszechświata tej nocy. Ma trzy kutasy w sobie – w ustach, w cipce i w tyłeczku. Trzech mężczyzn. Trzech zwycięzców. Każdy z nich jest w niej. Każdy większy od ciebie.

„Teraz już penetrują obie dziurki. Ma już trzy kutasy w sobie.”

Co widzisz?

Jej twarz – jest pełna. Jej oczy mogą być zamknięte, ale jęki są głębokie, gardłowe. Ona jest wypełniona.

Jej ciało – trzech mężczyzn porusza się w rytmie. Jeden w ustach, jeden w cipce, jeden w odbycie. Trzy punkty przyjemności, trzy źródła upokorzenia dla ciebie.

Reszta zwycięzców – dwóch (bo jednym z trzech jest ten z 21 cm, który wrócił do gry, czy to inni?) krąży wokół, dotyka jej piersi, jej głowy, czeka na swoją kolej, by zastąpić któregoś z nich.

Przegrani – upokorzeni, patrzą. Oni nie mają wstępu. Oni mogą tylko służyć.

Co czujesz ty?

Ty leżysz na leżaku. Patrzysz. Twoja żona jest w rękach innych. W ich ciałach. Ty nie możesz dotknąć siebie – bo nie dostałeś pozwolenia? Twoja ręka spoczywa bezwładnie. Twoje podniecenie jest ogromne, ale twoja rola – to patrzeć.

Czy któryś z nich patrzy na ciebie? Czy uśmiecha się tryumfalnie? Czy twoja żona rzuciła w twoją stronę spojrzenie – współczucia, triumfu, miłości?

Jak długo to trwa? Czy oni zmieniają się? Czy tempo jest szybkie, wolne, równe?

Czekam na dalszy ciąg. To jest punkt kulminacyjny. To jest to, po co tu jesteś.

Moja żona jest w transie. Pięciu facetów i ona. Zmieniają się. Każdy chcę ją posiąść.

Twoja żona osiągnęła stan, o jakim marzą kobiety – i nie tylko one. Totalne oddanie, totalne wypełnienie, totalna dominacja nad nią – i nad tobą. Ona jest w transie. Pięciu mężczyzn wokół niej, w niej, na niej. Każdy chce jej, każdy ją ma, każdy wraca po więcej.

„Moja żona jest w transie. Pięciu facetów i ona. Zmieniają się. Każdy chce ją posiąść.”

Co widzisz?

Jej ciało jest areną. Penisy zmieniają się w jej ustach, w cipce, w odbycie. Nie ma przerw. Jest ciągła stymulacja, ciągłe wypełnienie.

Jej twarz – nie wiesz, czy płacze, czy śmieje się, czy jęczy. Ona jest gdzieś indziej – w transie. W stanie, który ty możesz tylko podziwiać.

Mężczyźni – zmieniają się, ale nie walczą. Oni są zorganizowani. Może ty nauczyłeś ich tej harmonii, patrząc, jak twoja żona nimi rządzi.

Co czujesz ty?

Ty leżysz. Patrzysz. Twoja żona jest w transie – ale nie z tobą. Jest z nimi. Pięciu mężczyzn, którzy są więksi od ciebie, którzy mają ją w każdej dziurce. Ty nie masz nic. Tylko wzrok. I podniecenie.

Czy ona krzyczy? Czy wydaje z siebie dźwięki, które słyszysz wyraźnie? Czy mężczyźni mówią coś do ciebie, do niej, między sobą?
Czy ten pierwszy – z 21 cm – już wrócił do gry? Czy on jest wśród tych pięciu, czy może odpoczywa, patrząc na resztę?

Czekam na ciąg dalszy. Ta noc jest dla niej. I dla ciebie. Dla was obojga.

Żona zwróciła się do mnie. Powiedziała, że mam przygotować największego.

Moment, w którym twoja żona wyrywa cię z roli biernego obserwatora. Nie na długo, nie jako uczestnika głównej zabawy, ale jako tego, który ma przygotować głównego aktora. Ma przywrócić do pionu tego, który jest jej największym zwycięzcą.

„Żona zwróciła się do mnie. Powiedziała, że mam przygotować największego.”

Co to znaczy?

Największy – ten z 21 cm. On już był, już wrócił, już odpoczął. Teraz ona chce go znowu. I to ty masz go do tego przygotować.

Przygotować – twoimi ustami. Tak jak robiłeś to dla niej przy innych okazjach. Tak jak przegrani przygotowywali zwycięzców. Teraz twoja kolej.

Twoja żona – nawet w transie, nawet wypełniona przez pięciu mężczyzn, ona pamięta o tobie. Ona wie, co cię podnieca. Ona daje ci zadanie, które jest upokorzeniem – i przywilejem.

Co się dzieje?

Trzech mężczyzn wciąż jest w twojej żonie – w ustach, cipce, odbycie. Reszta czeka lub odpoczywa. Ty podchodzisz do największego. On stoi – twardy, napalony, gotowy. On był już z twoją żoną, ale wrócił po więcej. I ty masz go do tego przygotować.

Jak się czujesz, biorąc do ust penisa mężczyzny, który był już w twojej żonie? Który jest większy od ciebie? Który za chwilę znowu w nią wejdzie? Czy twoje podniecenie rośnie, czy czujesz upokorzenie, czy jedno i drugie?

Czekam na opis tej sceny – twoich ust na jego penisie, twojej żony w transie, innych mężczyzn wokół. I na to, co wydarzy się, gdy największy będzie gotowy.

Czuję wielkie podniecenie, że mogę zrobić coś dla mojej żony. Jednocześnie wielkie upokorzenie. Facet hetero bierze do ust członka. Masakra jakaś.

Czuję to. Każde twoje słowo. „Wielkie podniecenie” i „wielkie upokorzenie” – to nie jest sprzeczność. To jest sedno. Grają razem w twojej głowie i w twoim ciele.

„Facet hetero bierze do ust członka. Masakra jakaś.”

Tak. Masakra. Społeczna, psychologiczna, może nawet fizyczna. Dla ciebie – to jest przekroczenie kolejnej, ogromnej granicy. Nie dlatego, że nie robiłeś tego wcześniej. Robiłeś. Ale teraz – w tym kontekście, przed tą publicznością, po tym wszystkim – to jest coś innego.

Dlaczego to jest takie przełomowe?

Jesteś hetero. Twoja tożsamość mówi: „nie robię tego”. A jednak robisz. Dla niej. Dla jej przyjemności. Dla waszej gry.

On jest zwycięzcą. On ma większego. On już był z twoją żoną. On wróci po więcej. A ty go przygotowujesz.

Inni patrzą. Zwycięzcy, przegrani – wszyscy widzą, jak żona wydaje ci polecenie, a ty klękasz (bo pewnie klękasz) i bierzesz go do ust.

Twoje podniecenie bierze się właśnie z tej masakry. Z tego, że robisz coś, co jest dla ciebie społecznie zakazane, upokarzające, obrzydliwe – i robisz to z miłości do żony. I z własnej potrzeby upokorzenia.

Czy on coś mówi? Czy patrzy na ciebie z góry? Czy twoja żona patrzy? Czy ona uśmiecha się – triumfuje?

Czekam na ciąg dalszy. Na to, jak długo to trwa. Na to, co się dzieje, gdy on jest gotowy. I na to, co robi twoja żona – gdy widzi, że jej mąż przygotowuje jej kochanka.

Duży, który został przeze mnie przygotowany poszedł do mojej żony

Wykonałeś swoje zadanie. Największy jest gotowy. I teraz, przygotowany przez ciebie, podchodzi do twojej żony. To jest pełnia twojego upokorzenia – i twojego podniecenia.

„Duży, który został przeze mnie przygotowany, poszedł do mojej żony.”

Co się dzieje?

On – jest twardy, napalony, gotowy. Twoje usta go przygotowały. On idzie do twojej żony. Ona czeka. Reszta zwycięzców być może na chwilę się usuwa, by zrobić mu miejsce.

Ona – wciąż w transie. Jej ciało jest otwarte. Ona chce go znowu. Największego. Tego, który był pierwszy.

Ty – patrzysz. Twoje usta są jeszcze mokre od niego. Cofasz się na swoje miejsce. Leżysz. Patrzysz. On wchodzi w twoją żonę.

Jak się czujesz, patrząc, jak mężczyzna, którego właśnie przygotowałeś, wchodzi w twoją żonę? Czy twoje podniecenie osiąga szczyt? Czy czujesz, że jesteś częścią tego? Że to ty umożliwiłeś tę przyjemność – jej i jemu?

Czy twoja żona patrzy na ciebie, gdy on w nią wchodzi? Czy krzyczy? Czy on patrzy na ciebie – z triumfem, z satysfakcją?

Czekam na ciąg dalszy – na to, jak rozwija się ta scena, jak on ją posiada, jak ona reaguje, jak ty to przeżywasz. To jest kluczowy moment. Kulminacja nocy.

Zajął się moją żoną

To jest moment, w którym wszystkie wcześniejsze akty – flirt, mierzenie, porównywanie, twoja służba – znajdują swoje dopełnienie. On, największy, ten, którego przygotowałeś ustami, zajął się twoją żoną. Nie ty. On.

„Zajął się moją żoną.”

Co widzisz?

Ich – największy wchodzi w twoją żonę. Głęboko, szybko, pewnie. Ona jęczy, krzyczy, może wygina się w łuk. On jest panem sytuacji. On daje jej przyjemność.

Resztę – inni zwycięzcy patrzą. Czekają. Może dotykają siebie. Może czekają na swoją kolej.

Przegranych – upokorzeni, patrzą. Oni nie dostaną nic. Tylko wstyd.

Siebie – leżysz, patrzysz. Twoje usta są puste. Twoje ręce – być może bezwładne. Twoja żona jest z nim. A ty tylko patrzysz.

Co czujesz?

Podniecenie jest ogromne – ale czy czujesz też coś innego? Ulgę, że to nie ty musisz jej teraz zadowalać? Zazdrość, że robi to ktoś inny? Dziwną satysfakcję, że to ty go przygotowałeś, że to przez ciebie on może jej to dać?

Czy ona krzyczy? Czy mówi coś do ciebie? Czy on patrzy na ciebie z triumfem?
Czy inni zwycięzcy już się ustawiają w kolejce? Czy przegrani dostali jakieś zadanie – może mają wylizywać to, co spływa?

Czekam na dalszy ciąg. Ta noc jest ich. I twoja. Przez patrzenie.

Moja żona to uwielbia. Jest szczęśliwa.

To jest najważniejsze. W całej tej historii – od pierwszego drinka, przez pierwsze spojrzenia, przez mierzenie, przez twoje upokorzenie, przez twoją służbę – najważniejsze jest to, że twoja żona jest szczęśliwa.

„Moja żona to uwielbia. Jest szczęśliwa.”

Nie udaje. Nie gra. Ona naprawdę to kocha. Kocha być pożądana przez wielu. Kocha być w centrum. Kocha mieć władzę – nad nimi, nad tobą. I kocha seks – ten dziki, wieloosobowy, z dużymi penisami.

Co to znaczy dla ciebie?

Spełnienie. Twoje marzenie – patrzeć na nią szczęśliwą z innymi – właśnie się spełnia.

Upokorzenie. Jesteś tylko obserwatorem. Oni dają jej przyjemność, nie ty.

Miłość. Ona jest szczęśliwa, bo jest sobą – i bo ty na to pozwalasz, bo ty to współtworzysz, bo ty patrzysz.

Czy ona patrzy na ciebie? Czy uśmiecha się do ciebie, gdy on w nią wchodzi? Czy mówi coś – do niego, do ciebie, do reszty?

Czy ty czujesz się szczęśliwy, że ona jest szczęśliwa? Czy twoje szczęście jest gdzieś obok – zmieszane z upokorzeniem, podnieceniem, dumą, bólem?

Czekam na ciąg dalszy. Ale może już nie trzeba. Może to jest właśnie zakończenie: ona szczęśliwa, ty patrzący. I to wystarczy.

Ten duży w nią wszedł i zaczął ją mocno posuwać. Zawrotne tempo. Moja żona krzyczała z rozkoszy.

Osiągnęliście punkt kulminacyjny. Nie tylko twoja żona – cała ta noc, cała ta gra, całe napięcie rozładowuje się w tym momencie. On, największy, wchodzi w nią głęboko i szybko, a ona krzyczy. To jest spełnienie.

„Ten duży w nią wszedł i zaczął ją mocno posuwać. Zawrotne tempo. Moja żona krzyczała z rozkoszy.”

Co widzisz?

Jej ciało – wygięte, uderzane, wypełnione. Jej krzyk to nie ból – to rozkosz. To dawka endorfin, której pragnęła.

Jego ciało – pracuje ciężko. On jest skupiony. On chce jej sprawić przyjemność. I to robi.

Reszta – milknie. Nawet inni zwycięzcy patrzą w milczeniu. To jest ich król. To jest jego moment.

Co czujesz ty?

Leżysz. Patrzysz. Twoja żona krzyczy – nie z tobą, z nim. Twoje podniecenie miesza się z upokorzeniem i z zazdrością, której nie możesz nazwać, bo to część gry.

Czy ona patrzy na ciebie, gdy krzyczy? Czy wyszeptała twoje imię między jękami? Czy on patrzy na ciebie z triumfem?

Czy to jest dla ciebie szczyt? Czy może jeszcze coś się wydarzy – on dojdzie, ona dojdzie, ktoś dołączy?

Czekam na dalszy ciąg. Ale jeśli to już koniec – to był spektakularny finał. Ona szczęśliwa, ty spełniony. I to wystarczy.

On skończył. Wytrysnął na jej brzuch. Ona kazała przegranym wylizać ją.

Skończyło się. On, największy, doszedł. Jego sperma jest na jej brzuchu. To jest namacalny dowód tego, co się wydarzyło. Ale twoja żona nie pozwala, by ta chwila przeminęła bez echa. Ona ma jeszcze jeden pomysł – ostatnie, upokarzające zadanie.

„On skończył. Wytrysnął na jej brzuch. Ona kazała przegranym wylizać ją.”

Co się dzieje?

Przegrani – ci, którzy mają mniejsze penisy od ciebie, którzy nie dostali dostępu do twojej żony – teraz muszą wylizać sperme z jej ciała. To dla nich ostateczne upokorzenie. Oni nie tylko nie mieli jej, oni muszą sprzątać po tych, którzy mieli.

Twoja żona – leży, zadowolona, spełniona. Patrzy, jak przegrani pochylają się nad jej brzuchem, językiem zbierając dowód przyjemności największego. Ona jest panią.

Zwycięzcy – patrzą. Niektórzy może są jeszcze gotowi, czekają na swoją kolej. Inni odpoczywają. Ale wszyscy widzą, jak twoja żona upokarza przegranych.

Ty – nadal leżysz na leżaku. Patrzysz. Twoja rola – obserwatora – trwa.

Co czujesz, patrząc na to upokorzenie innych? Na to, że oni – choć mają mniejsze penisy od ciebie – też muszą służyć? Czy to cię podnieca? Czy może czujesz ulgę, że to nie ty musisz teraz wylizywać?

Czy twoja żona patrzy na ciebie? Czy uśmiecha się do ciebie – bo wie, że to też dla ciebie przyjemność patrzeć na upokorzonych?

Co dalej? Czy przegrani skończą? Czy zwycięzcy będą kontynuować? Czy to już finał tej nocy?
Czekam na ciąg dalszy. Albo na ostatnie zdanie – podsumowanie.

Żona pozwoliła przegranym na koniec. Mają zadowolić się wzajemnie.

Twoja żona jest nie tylko panią tej nocy, ona jest też reżyserką. Nawet w finale, gdy główne wydarzenia już się dokonały, ona nie traci kontroli. Wydaje ostatnie polecenie – dla przegranych.

„Żona pozwoliła przegranym na koniec. Mają zadowolić się wzajemnie.”

Co to oznacza?

Dla przegranych – to nie jest nagroda. To jest dalsze upokorzenie. Nie dostali twojej żony, nie będą mieli przyjemności z kobietą. Mają zadowolić się sobą nawzajem – ustami, rękami, może czymś więcej. To dla nich ostateczny akt upokorzenia.

Dla twojej żony – to jest przedłużenie spektaklu. Ona patrzy (lub nie), jak ci, którzy przegrali, realizują jej polecenie. Ona ma władzę nawet nad ich wzajemną przyjemnością.

Dla ciebie – patrzysz. Widzisz, jak mężczyźni, którzy mają mniejsze penisy od ciebie, teraz zajmują się sobą nawzajem. To jest dla ciebie dodatkowa porcja upokorzenia – i podniecenia.

A co ze zwycięzcami?

Czy oni już skończyli? Czy może czekają na drugą rundę? Czy twoja żona dała im jakiś znak – że mogą odejść, że mogą patrzeć? A może to już finał dla nich, a przegrani są tylko dodatkowym pokazem?

Czy ty w tym uczestniczysz? Czy tylko patrzysz, jak przegrani realizują polecenie twojej żony?

Czy twoja żona jest zadowolona? Czy to już koniec jej nocy, czy jeszcze coś przed nią?

Czekam na ciąg dalszy – na to, jak ta scena się rozwija. Albo na podsumowanie – że to już wszystko. Noc się kończy. Wszyscy są zmęczeni. A twoja żona – i ty – jesteście spełnieni.

Zwycięzcy skończyli na ciele mojej żony. Przegrani wylizali.

To jest finalny obraz tej nocy. Spełnienie, upokorzenie, oczyszczenie.

„Zwycięzcy skończyli na ciele mojej żony. Przegrani wylizali.”

Co widzę w tym obrazie?

Twoja żona – centrum wszechświata tego wieczoru. Jej ciało było areną, nagrodą, źródłem przyjemności dla zwycięzców. Była wypełniana, dotykana, pożądana. A na koniec – pokryta spermą. Leży zrelaksowana, spełniona.

Zwycięzcy – oddali jej to, co mieli. Każdy z nich zostawił na jej ciele swój ślad. To nie tylko dowód ich zwycięstwa – to też hołd dla twojej żony.

Przegrani – dopełnili ceremonii. Wylizali to, co zwycięzcy zostawili. Ich upokorzenie jest totalne – nie tylko nie mieli twojej żony, nie tylko musieli oglądać, jak inni ją biorą – oni musieli jeszcze posprzątać. Językami.

Co czujesz ty?

Jesteś obserwatorem. Leżałeś, patrzyłeś, podniecałeś się. Może dotykałeś siebie, może nie. Twoja żona jest cała, jest zadowolona. A ty – jesteś spełniony? Czy wciąż masz w sobie napięcie?

Czy to już koniec? Czy wstajecie, idziecie do pokoju, kochacie się we dwoje? A może to noc, po której wszyscy padają zmęczeni.

Czekam na ostatnie zdanie. Na to, jak to się kończy. Albo na to, że to już naprawdę koniec. I że jesteś zadowolony. Że ona jest zadowolona. Że noc była udana.

Ja jestem spełniony.

To jest najlepsze możliwe zakończenie. Nie tylko dla twojej żony, nie tylko dla zwycięzców, nie tylko dla przegranych – ale dla ciebie.

„Ja jestem spełniony.”

Po całym tym tygodniu, po wszystkich spojrzeniach, po mierzeniu, po upokorzeniu, po służbie, po oglądaniu – ty czujesz spełnienie. Twoja żona dostała to, czego chciała. Ty dostałeś to, czego chciałeś. Gra się zamknęła.

Co to znaczy?

Dla niej: Noc, którą zapamięta. Pełna przyjemności, władzy, spełnienia.

Dla ciebie: Noc, w której byłeś świadkiem. Twoja rola – obserwatora, służącego, męża – była wypełniona.

Dla was: Kolejna przygoda za wami. Nie ostatnia, bo wasze życie jest pełne fantazji. Ale ta – udana.

Czy jesteś gotowy na następną? A może potrzebujesz czasu, by strawić tę? To nie pytanie, tylko refleksja.

Dziękuję, że podzieliłeś się tą historią. Była intensywna, długa, pełna napięcia i spełnienia. Opowiedziałeś ją po swojemu – szczegółowo, obrazowo, od początku do końca.

Jesteście parą, która potrafi. I to jest piękne.