Jesień?

[mik61 678]

To była jesień, która nie pachniała usychającymi liśćmi, lecz ciężkim aromatem perfum, drogiego tytoniu i elektryzującym napięciem, które od miesięcy gęstniało w salonie państwa Nowaków. Maria i Edward, oboje po sześćdziesiątce, stanowili parę, na którą ludzie patrzyli z podziwem – eleganccy, zawsze blisko siebie, z tym rodzajem porozumienia w spojrzeniu, które wykuwa się przez dekady.

Jednak za zamkniętymi drzwiami ich sypialni toczyła się cicha walka z czasem. Edward, niegdyś mężczyzna o niespożytej energii, czuł, jak jego ciało staje się dla niego obcym lądem. Problemy z erekcją nie były tylko kwestią fizjologii; były dla niego symbolem utraty możliwości dawania Marii tego, co uważał za jej prawo – czystej, fizycznej ekstazy.

Edward od miesięcy nosił w sobie plan. Obserwował Marię, gdy czytała książki w ogrodzie – jej wciąż smukłą szyję, dłonie, które zachowały grację, i oczy, w których wciąż tlił się ogień. Wiedział, że ona go kocha i nie wymaga cudów, ale on sam czuł się niekompletny.

— Mario — zaczął pewnego wieczoru, gdy siedzieli przy kominku. — Chcę, żebyś znów poczuła to drżenie. To, którego ja już nie potrafię wywołać.

Kiedy pierwszy raz wyjawił jej pomysł o zaproszeniu kogoś młodszego, kogoś, kto byłby „narzędziem” ich wspólnej satysfakcji, Maria milczała przez trzy dni. Była przerażona wizją obcego dotyku, ale jednocześnie… coś w głębi jej duszy, o czym dawno zapomniała, poruszyło się. Edward nie prosił o zgodę na zdradę; on oferował jej prezent, którego on sam miał być świadkiem i reżyserem.

— Chcę patrzeć, Mario. Chcę widzieć, jak odzyskujesz swoją moc — szeptał, rozwiewając jej ostatnie wątpliwości.

Marek był człowiekiem, który rozumiał wagę swojej roli. Był młodszy o trzydzieści lat, wysportowany, o spokojnym spojrzeniu i dłoniach, które zdawały się obiecywać bezpieczeństwo. Edward spotkał się z nim wielokrotnie, zanim przedstawił go żonie. Ustalił zasady: to nie był romans, to był rytuał.

Pierwszy wieczór był pełen ceremonialności. Edward nalał wino, przyciemnił światła i usiadł w swoim ulubionym fotelu, nieco w cieniu, ale wystarczająco blisko, by widzieć każdy szczegół. Maria, ubrana w jedwabną halkę, którą Edward kupił jej specjalnie na tę okazję, drżała.

Kiedy Marek po raz pierwszy dotknął jej ramienia, Maria spojrzała na Edwarda. Zobaczyła w jego oczach nie ból czy zazdrość, ale najczystszy podziw i podniecenie. To dało jej przyzwolenie.

Z czasem opór Marii stopniał, zastąpiony przez falę doznań, których nie doświadczyła od lat. Marek był silny, sprawny i całkowicie skoncentrowany na jej ciele. Pod jego dotykiem Maria odkrywała, że jej 65-letnie ciało wciąż potrafi reagować z gwałtownością, która ją samą zadziwiała.

Edward obserwował to z fascynacją, która przerosła jego najśmielsze sny. Widok żony, która pod wpływem sprawnego mężczyzny wyginała się w łuku, której oddech stawał się rwanym szlochem rozkoszy, był dla niego szczytem intymności. Czuł się potężny – to on to sprawił, to on dał jej tę wolność.

"To nie była ucieczka od małżeństwa. To był powrót do jego korzeni, gdzie najwyższym prawem było szczęście drugiej osoby."

Maria, w kulminacyjnych momentach, gdy świat wirował jej przed oczami, szukała wzroku Edwarda. To jego obecność sprawiała, że ta fizyczna przygoda stawała się aktem miłości. Każdy jęk rozkoszy, który wydobywał się z jej piersi, był dedykowany mężowi.

Układ z Markiem trwał, stając się stałym elementem ich życia, ale to, co zmieniło się między Marią a Edwardem w ciągu dnia, było najbardziej zdumiewające.

Oboje odzyskali wigor. Maria zaczęła częściej się śmiać, dbać o siebie, promieniała pewnością siebie, która przyciągała Edwarda bardziej niż kiedykolwiek.

Ich rozmowy stały się głębsze. Dzielili się wrażeniami, planowali kolejne spotkania, celebrowali każdy detal.

Stali się wspólnikami w najpiękniejszym przestępstwie przeciwko starości.

Pewnego ranka, po jednym z takich wieczorów, Maria leżała w ramionach Edwarda. Marek dawno wyszedł. W pokoju panowała cisza wypełniona zadowoleniem.
— Dziękuję ci, Edziu — szepnęła, całując go w dłoń. — Nigdy nie czułam się tak bardzo twoja, jak wtedy, gdy on mnie dotyka, a ty na nas patrzysz.

Edward uśmiechnął się, czując w sercu spokój. Zrealizował swoją fantazję, ale osiągnął coś znacznie większego. Pokazał, że prawdziwa miłość nie polega na posiadaniu ciała na własność, ale na posiadaniu duszy na tyle wielkiej, by móc cieszyć się szczęściem partnera bez granic. Ich jesień nie była już złota – była purpurowa, gorąca i nieskończenie piękna.

 

Przygotowania do wizyty Marka nigdy nie były pośpieszne. Stały się dla Marii i Edwarda celebracją, która trwała od samego rana, zamieniając zwykłą sobotę w dzień przepełniony gęstym, niemal namacalnym napięciem. To nie był tylko układ – to był ich wspólny teatr, w którym każdy gest miał swoje znaczenie.

Edward obudził się pierwszy. Przez dłuższą chwilę patrzył na śpiącą żonę, czując narastającą ekscytację. Wiedział, że dzisiejszej nocy jej ciało znów stanie się polem bitwy między dojrzałą gracją a pierwotnym pożądaniem.

Podczas śniadania, które jedli na tarasie, Edward nie czytał gazety tak jak zwykle. Zamiast tego, jego wzrok błądził po dłoniach Marii, gdy smarowała masłem pieczywo.
— Przesłałem Markowi wiadomość — powiedział cicho, a Maria poczuła, jak po jej karku przebiega dreszcz. — Będzie o dziewiątej. Poprosiłem, żeby przyniósł te olejki, o których wspominałaś ostatnio.

Maria uniosła wzrok. W jej oczach nie było już lęku, który towarzyszył im na początku. Była tam obietnica.
— Jesteś pewien, że chcesz tego dzisiaj? — zapytała, choć znała odpowiedź.
Edward pochylił się nad stołem i ujął jej dłoń.
— Mario, widok twojej skóry pod jego palcami… to daje mi życie. Cały dzień będę myślał tylko o tym, jak będziesz krzyczeć z rozkoszy, patrząc mi prosto w oczy.

 

Około godziny siedemnastej dom zaczął zmieniać swoje oblicze. To Edward dbał o oprawę. Przyniósł z ogrodu świeże gardenie, których odurzający zapach wypełnił sypialnię. Sprawdzał oświetlenie, ustawiając lampy tak, by rzucały ciepły, bursztynowy blask na szerokie łoże, ale zostawiały jego fotel w półmroku.

W tym czasie Maria oddawała się rytuałom w łazience. Każdy ruch był celowy:

Długa, gorąca kąpiel w wodzie z dodatkiem soli o zapachu piżma. Maria czuła, jak jej mięśnie się rozluźniają, a zmysły wyostrzają.

Wcieranie balsamu w uda, biodra i piersi. Robiła to powoli, wiedząc, że za kilka godzin te same miejsca będą płonąć pod dotykiem znacznie silniejszych dłoni.

Nie wybrała bieliźnianej klasyki. Zdecydowała się na czarną, koronkową halkę, która więcej obiecywała, niż zakrywała. Wiedziała, że Edward uwielbia ten moment, gdy Marek powoli ją z niej oswobadza.

Na godzinę przed przyjściem gościa, Maria i Edward usiedli w salonie z kieliszkiem czerwonego wina. Nie rozmawiali o rachunkach ani o sprawach domowych. Edward opisywał jej, co chciałby zobaczyć. Jego głos był niski, zachrypnięty od emocji.

— Chcę, żebyś dzisiaj pozwoliła mu na więcej, Mario. Chcę zobaczyć, jak tracisz nad sobą kontrolę. Będę tuż obok, będę trzymał cię za rękę, gdy on będzie cię brał.

Maria czuła, jak wilgotnieją jej dłonie. To napięcie było formą gry wstępnej, która dla Edwarda była równie satysfakcjonująca, co sam akt. Fakt, że to on „ofiarowuje” ją innemu mężczyźnie, dawał mu poczucie niezwykłej władzy i hojności jednocześnie.

Gdy o 21:00 zadzwonił dzwonek do drzwi, oboje zamarli. Spojrzeli na siebie – w tym jednym spojrzeniu zawarta była cała ich 40-letnia historia, ich miłość, ich kryzysy i to nowe, niezwykłe rozwiązanie, które ich ocaliło.

Edward wstał, podszedł do żony i pocałował ją w czoło.
— Jesteś piękna. Idź do sypialni, ja go wprowadzę.

Serce Marii biło jak szalone. Słysząc kroki dwóch mężczyzn na schodach – miarowy, cięższy krok Marka i dobrze znany, nieco powolniejszy krok Edwarda – poczuła, że jest dokładnie tam, gdzie powinna być. W samym centrum miłości, która nie znała granic i która dzisiejszej nocy znów miała udowodnić swoją potęgę.

 

Sypialnia była teraz sanktuarium, w którym czas przestał płynąć linearnie. Zapach gardenii mieszał się z aromatem wosku topniejących świec i piżmową wonią męskich perfum. Gdy Marek wszedł do pokoju, w powietrzu zawisła cisza tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Edward, z niemal nabożnym spokojem, wskazał mu miejsce przy łóżku, sam zajmując swój ufortyfikowany fotel w cieniu.

Marek nie tracił czasu na zbędne słowa. Jego rola była jasna, a szacunek, jakim darzył oboje małżonków, objawiał się w powolności i precyzji każdego ruchu. Podszedł do Marii, która siedziała na brzegu materaca. Gdy jego dłonie spoczęły na jej ramionach, Maria instynktownie odnalazła wzrok Edwarda.

— Patrz na mnie, kochanie — szepnął Edward z mroku. Jego głos był stabilny, nasycony dumą. — Wszystko jest tak, jak powinno być.

To był sygnał. Pod dotykiem Marka, skóra Marii zaczęła reagować niemal natychmiast. Młody mężczyzna pochylił się, a jego usta zaczęły badać linię jej szyi. Maria przymknęła oczy, wydając z siebie cichy, urwany dźwięk, który dla Edwarda był najpiękniejszą muzyką.

To, co działo się przez następne godziny, było dla Marii podróżą w głąb własnej kobiecości, którą uważała za uśpioną. Marek operował siłą i wytrzymałością, której Edwardowi brakowało, ale to Edward nadawał temu sens.

Marek był jak rzeźbiarz, odkrywający na nowo kształty ciała Marii. Jego dłonie błądziły po jej biodrach i udach z energią, która budziła w niej dreszcze. Każdy ruch był zdecydowany, pełen męskiej pewności.

Maria czuła, jak krew pulsuje w jej skroniach. Kiedy Marek uniósł ją i ułożył wyżej na poduszkach, pozwalając jej doświadczyć pełnej intensywności zbliżenia, Maria straciła dech. Jej ciało, poddawane rytmicznej, potężnej sile, zaczęło drżeć w sposób, którego nie potrafiła opanować.

W najważniejszych momentach, gdy rozkosz stawała się niemal bolesna w swojej intensywności, Edward wstawał z fotela. Podchodził do łóżka i brał wolną dłoń Marii w swoją. Ten kontakt – szorstka, znajoma skóra męża i jednoczesna, gwałtowna obecność Marka – tworzyły mieszankę, która wyrzucała Marię poza granice świadomości.

Edward patrzył, jak twarz jego żony zmienia się pod wpływem rozkoszy. Widział jej zaróżowione policzki, pot na skroniach i to szczególne, zamglone spojrzenie, które świadczyło o całkowitym zatraceniu. Czuł się potężniejszy niż kiedykolwiek. Choć to nie jego ciało splatało się z ciałem Marii, to jego umysł i jego miłość były architektami tego triumfu.

Kiedy w końcu nadeszło spełnienie – gwałtowne, długie i wyczerpujące – Maria wykrzyczała imię Edwarda, a nie Marka. To był ostateczny dowód na to, że ten układ nie tylko ich nie dzieli, ale spaja ich dusze w sposób nierozerwalny.

 

Marek wycofał się z taktem, który Edward tak w nim cenił. Wyszedł po cichu, zostawiając małżonków w oparach wygasających świec. Maria leżała bezwładnie, jej oddech powoli wracał do normy.

Sypialnia tonęła w półmroku, przesycona zapachem niedawnego zbliżenia – mieszanką potu, perfum i surowej, męskiej energii Marka, która wciąż unosiła się w powietrzu jak niewidzialna mgła. Marek wyszedł przed chwilą, zamykając za sobą drzwi z cichym kliknięciem, które dla Edwarda było sygnałem do przejęcia inicjatywy.

Edward wstał z fotela. Jego nogi były lekko drżące, nie ze starości, lecz z nadmiaru adrenaliny. Podszedł do łóżka, na którym Maria leżała bezwładnie, z rozrzuconymi ramionami i wilgotną skórą, która lśniła w blasku dogasającej świecy. Wyglądała na kompletnie splądrowaną – i ten widok był dla Edwarda szczytem jego psychicznej ekstazy.

Edward usiadł na brzegu materaca i powoli położył dłoń na jej brzuchu, czując pod palcami miarowe, wciąż szybkie bicie jej serca.
— Opowiedz mi wszystko — szepnął, a jego głos był niski i zachrypnięty. — Chcę wiedzieć, co czułaś, gdy on był w tobie.

Maria otworzyła oczy. Były mętne, przesłonięte mgłą rozkoszy, która jeszcze nie opadła. Nie było w niej wstydu – Edward nauczył ją, że jej szczerość jest dla niego paliwem.
— Edziu… — zaczęła cicho, a jej głos drżał. — On był taki silny. Kiedy mnie podniósł, czułam każdy jego mięsień. To było jak uderzenie pioruna. Jego dłonie… one nie prosiły o pozwolenie. Brały to, co chciały.

Edward słuchał, a w jego umyśle obrazy, które przed chwilą widział z dystansu, teraz nabierały barw i zapachów. Syndrom rogacza pulsował w nim z niespotykaną siłą. Świadomość, że inny mężczyzna – młody, sprawny, pełen wigoru – zawładnął ciałem jego żony, sprawiała, że Edward czuł się niemal wszechmogący jako reżyser tego spektaklu.

— Czy czułaś różnicę? — zapytał, badając granice własnego podniecenia. — Czy czułaś, jak głęboko potrafił sięgnąć?

Maria nabrała powietrza, a jej ciało znów przeszył dreszcz na samo wspomnienie.
— Tak. Był niezmordowany. Czułam się przy nim taka… mała i bezbronna. Kiedy przycisnął mnie do łóżka i poczułam jego ciężar, na moment zapomniałam, kim jestem. Widziałam ciebie, Edziu, tam w cieniu, i to, że patrzyłeś, sprawiało, że chciałam mu oddać jeszcze więcej. Każdy jego ruch był jak ogień. Czułam, jak moje ciało poddaje się tej sile, której ty już mi nie dajesz, ale którą mi… ofiarowałeś.

Edward pochylił się i zaczął składać drobne pocałunki na jej szyi, dokładnie tam, gdzie przed chwilą były usta Marka. To był akt ostatecznego zawłaszczenia. On nie zazdrościł Markowi fizyczności; on delektował się faktem, że to jemu Maria zdaje relację ze swojej zdrady, która zdradą nie była.

— Jesteś moją boginią — mruknął Edward przeciwko jej skórze. — To, co on ci zrobił, co ja widziałem… to sprawia, że kocham cię bardziej niż w dniu naszego ślubu. Jesteś nasycona, Mario. Promieniujesz nim, a ja… ja chłonę to całą swoją duszą.

— Byłaś niesamowita — szepnął, całując jej wilgotne czoło. — Nigdy nie widziałem cię tak szczęśliwej.

Maria przyciągnęła jego dłoń do swoich ust.
— Zrobiłam to dla nas, Edziu. Ale poczułam… poczułam się znów jak ta dziewczyna, którą poznałeś czterdzieści lat temu. Dziękuję, że mi na to pozwoliłeś. Że mnie do tego namówiłeś.

 

Edward czuł, że kontroluje oba te światy – sprawność Marka i uległość Marii.

Ta rozmowa, ta "spowiedź", była dla nich intymniejsza niż jakikolwiek akt seksualny. Dzielili się tajemnicą, która dla reszty świata byłaby nie do pojęcia.

Tej nocy nie zasnęli szybko. Maria szeptem opisywała każdy detal – dotyk, siłę, tempo i to specyficzne uczucie wypełnienia, które dawał jej Marek. Edward słuchał, celebrując swój syndrom, który z problemu medycznego stał się fundamentem ich nowej, mrocznej i pięknej namiętności. Byli 65-latkami, którzy właśnie odkryli, że prawdziwa miłość potrafi spłonąć i odrodzić się z popiołów w zupełnie nowej, odważnej formie.

W tym momencie oboje zrozumieli, że ich życie nabrało nowej głębi. Brak erekcji przestał być tragedią, a stał się kluczem do drzwi, o których istnieniu inni nawet nie wiedzieli. Ich miłość, oczyszczona z egoizmu i wstydu, stała się ich największą siłą. Zasypiali wtuleni w siebie, wiedząc, że jutrzejszy poranek przywitają z uśmiechem ludzi, którzy wygrali walkę z czasem.

 

Przemiana Marii nie nastąpiła gwałtownie; był to proces powolnego kruszenia pancerza wstydu, który narastał przez dekady konserwatywnego wychowania i małżeńskiej rutyny. Każde spotkanie z Markiem, każda minuta spędzona pod jego pożądliwym wzrokiem i każda godzina „spowiedzi” przed Edwardem, dokonywały w jej psychice nieodwracalnych zmian.

Z kobiety, która gasiła światło przed rozebraniem się do snu, Maria przeistoczyła się w kogoś, kogo Edward ledwo rozpoznawał, a kogo pożądał bardziej niż kiedykolwiek.

Wszystko zaczęło się od sposobu, w jaki zaczęła się poruszać. Jej krok stał się lżejszy, a biodra zyskały kołysanie, które wcześniej tłumiła. Zrozumiała, że jej ciało, mimo 65 lat na karku, wciąż posiada niszczycielską siłę rażenia.

Szafa Marii przeszła cichą rewolucję. Luźne garsonki zastąpiły ubrania podkreślające talię. Zaczęła nosić pończochy nie tylko na „specjalne okazje”, ale po to, by czuć ich jedwabisty dotyk na udach podczas zwykłego wyjścia po zakupy.

Przestała uciekać wzrokiem. Kiedy teraz patrzyła na Edwarda, w jej oczach nie było już prośby o akceptację, lecz świadomość własnej wartości. Wiedziała, że jest obiektem jego najbardziej mrocznych i fascynujących fantazji.

Dla Edwarda ta przemiana była oszałamiająca. Jego nieśmiała żona stała się kobietą, która potrafiła bez słowa, jedynie ruchem dłoni poprawiającej włosy, sprawić, że w pokoju gęstniało napięcie. Stała się femme fatale w najbardziej dojrzałym wydaniu – kobietą, która zna swoją seksualność i potrafi nią zarządzać.

Pewnego popołudnia, gdy przygotowywali się do wyjścia na kolację, Edward obserwował ją w lustrze. Maria malowała usta krwistoczerwoną szminką, a potem, widząc jego wzrok, powoli oblizała wargi, uśmiechając się do niego prowokująco.
— Czy podoba ci się to, co widzisz, Edziu? — zapytała niskim, pewnym głosem. — Bo Marek powiedział mi ostatnio, że nie może przestać o tym myśleć.

To był moment przełomowy. Maria zaczęła używać Marka jako narzędzia do flirtu z własnym mężem. Wiedziała, że wspominanie o młodym kochanku działa na Edwarda jak prąd. Przestała być pasywnym uczestnikiem jego fantazji – zaczęła ją aktywnie współtworzyć, a nawet nią sterować.

Przemiana Marii objawiła się również w tym, jak zaczęła dyktować warunki. To ona teraz decydowała, kiedy Marek ma się pojawić. To ona wybierała pozycje i miejsca, w których Edward miał ich obserwować.

"Już nie pytała 'czy mogę?'. Teraz mówiła „patrz, co potrafię”.

Edward był urzeczony. Jego syndrom rogacza karmił się tą nową pewnością siebie Marii. Im bardziej była wyzywająca, im częściej opisywała mu swoje potrzeby bez eufemizmów, tym bardziej on czuł się spełniony jako mężczyzna, który wyzwolił w niej tę ukrytą drapieżność.

Ta wewnętrzna rewolucja wylała się poza sypialnię. Podczas spotkań ze znajomymi Maria stała się duszą towarzystwa. Jej śmiech był głośniejszy, a riposty ostrzejsze. Edward patrzył z boku, jak inni mężczyźni – ich rówieśnicy – wodzą za nią wzrokiem z mieszanką podziwu i niedowierzania. Czuł wtedy rozpierającą go dumę. Tylko on wiedział, co kryje się za tym blaskiem. Tylko on miał klucz do tej nowej, fascynującej kobiety, którą wspólnie stworzyli.

Ich życie stało się niekończącą się grą pozorów i odkryć. Maria, dawniej "szara myszka", stała się dla Edwarda wyzwaniem, zagadką i najpiękniejszą nagrodą. Ich miłość zyskała drapieżny pazur, który sprawił, że starość przestała być czasem rezygnacji, a stała się okresem najbardziej bezwzględnego i fascynującego rozkwitu.

 

Ludzie z ich otoczenia zaczęli szeptać, że Nowaków spotkało jakieś „późne szczęście”. Maria, która wcześniej bywała wycofana, teraz częściej wybierała sukienki w odważnych kolorach, a w jej oczach pojawił się błysk pewności siebie, który mają tylko kobiety w pełni świadome swojej atrakcyjności. Edward natomiast przestał sprawiać wrażenie mężczyzny przygniecionego ciężarem wieku. Stał się bardziej wyprostowany, a jego głos odzyskał dawny rezonans.

Zaczęli podróżować. Wyjazdy do Włoch czy Francji nie były już tylko zwiedzaniem zabytków, ale poszukiwaniem nowych doznań estetycznych i kulinarnych. Każda kolacja przy świecach była dla nich kontynuacją intymnej gry, którą rozpoczęli w domu.

Ich wspólny sekret stał się niewidzialnym murem, który oddzielał ich od reszty świata. Ta świadomość, że robią coś „zakazanego” i niezwykle odważnego, dawała im poczucie wyższości nad rutyną rówieśników.

Paradoksalnie, to właśnie wprowadzenie Marka do ich życia sprawiło, że Edward poczuł się bardziej „męski” niż przez ostatnie lata walki z medycyną. Zrozumiał, że jego rola jako opiekuna, stratega i kochanka Marii wykracza poza biologię. Stał się powiernikiem jej najskrytszych doznań. Często wieczorami, gdy byli sami, Maria opowiadała mu ze szczegółami o tym, co czuła pod dotykiem Marka, a te rozmowy stały się ich nową formą bliskości, która rozgrzewała ich bardziej niż jakiekolwiek lekarstwo.

Maria z kolei odkryła, że jej lojalność wobec Edwarda jest nienaruszalna. Marek był tylko „narzędziem”, pięknym instrumentem, na którym Edward pozwalał jej grać. Każda chwila rozkoszy z innym mężczyzną paradoksalnie kończyła się jeszcze mocniejszym wtuleniem się w ramiona męża.

Pewnego wieczoru, siedząc w operze i patrząc na spektakl pełen pasji, Edward pochylił się do ucha żony.
— Wyglądasz dzisiaj olśniewająco, Mario. Wszyscy cię pożądają, ale tylko ja wiem, jak naprawdę smakuje twoje szczęście.

Maria uścisnęła jego dłoń pod osłoną ciemności. Wiedziała, że ich układ nie jest końcem ich małżeństwa, ale jego najpiękniejszym, dojrzałym rozdziałem. Oswoili starość, zamieniając ją w wyrafinowaną ucztę. Ich miłość nie była już tylko przyzwyczajeniem – była świadomym wyborem celebrowania życia w każdym jego odcieniu, bez wstydu i bez lęku przed jutrem.

Wyszli z opery tanecznym krokiem, wiedząc, że w domu czeka na nich nie tylko cisza nocna, ale i planowanie kolejnego wieczoru, który znów rzuci wyzwanie czasowi.

 

 

Sypialnia powitała ich ciężkim zapachem gardenii i chłodnym blaskiem księżyca wpadającym przez wysokie okna. Marek już tam był – czekał w półmroku, oparty o futrynę drzwi prowadzących na balkon. Jego obecność w domu była wcześniej zaaranżowana. Czekał tam z denerwującym dreszczem pożądania.

Maria nie marnowała czasu. Zrzuciła jedwabną sukienkę na środek podłogi, zostając jedynie w czarnych pończochach i szpilkach. Jej ciało, wciąż sprężyste i rozgrzane emocjami wieczoru, promieniowało drapieżnością.

W sypialni, skąpanej w dusznej atmosferze pożądania czas uległ wygięciu. Maria stała przy krawędzi łóżka, a Marek, bez słowa, obrócił ją plecami do klęczącego Edwarda. Chwycił ją mocno za biodra, wbijając palce w dojrzałą, ale wciąż jędrną kobiecość Marii i pociągnął ku sobie.

— Klęknij Edziu — szepnęła Maria patrząc na niego. — Klęknij tu, blisko. Chcę, żebyś miał najlepszy widok na to, jak on zajmuje się twoją żoną.

Edward, z sercem łomoczącym w piersi osunął się na kolana u stóp wielkiego łoża. Czuł na sobie wzrok Marka – spokojny wzrok kogoś, kto przyszedł wykonać pracę, której właściciel domu nie był w stanie podołać. To publiczne przyznanie się do własnej niepełnosprawności, teraz przeniesione do ich intymnego sanktuarium, było dla Edwarda szczytem podniecenia i psychicznego napięcia.

Marek bez zbędnych ceregieli chwycił Marię za biodra i przyciągnął ją do siebie. Ona wydała z siebie krótki, gardłowy dźwięk satysfakcji. Kiedy zaczęli się kochać na krawędzi łóżka, tuż przed twarzą klęczącego Edwarda, pokój wypełnił się rytmicznym dźwiękiem uderzających o siebie ciał.

Edward widział każdy szczegół – napięte mięśnie Marka, krople potu na plecach żony i jej twarz wykrzywioną w grymasie, którego on nie potrafił wywołać od lat.

Maria, patrząc mężowi prosto w oczy, głośno zachwalała siłę swojego kochanka. — Czujesz to, Edziu? — jęczała, zaciskając dłonie na prześcieradle. — Czy wiesz jak on mnie wypełnia? On robi to, o czym ty dla mnie marzysz.

Edward, doprowadzony do ostateczności tym widokiem i własnym podnieceniem, zaczął się masturbować. Jego dłoń poruszała się gwałtownie, w rytm ruchów Marka. Klęczał tam, u ich stóp, jako świadek własnego „rogaczostwa”, czerpiąc z tego faktu niszczycielską, pierwotną siłę. Był nikim w porównaniu do witalności Marka, a jednocześnie był wszystkim – bo to on był właścicielem tej sceny, on był tym, który pozwolił, by jego żona została tak bezwzględnie wzięta na jego oczach.

W kulminacyjnym momencie, gdy Maria wygięła się w łuku, krzycząc z rozkoszy, której echo niosło się po całym domu, Edward osiągnął swój własny szczyt. To był fizyczny triumf oraz psychiczna eksplozja. Widok nasienia innego mężczyzny na ciele jego ukochanej żony był dla niego ostatecznym pieczęcią ich nowego paktu.

Marek, po skończonym akcie, ubrał się w milczeniu i wyszedł, zostawiając po sobie jedynie zapach piżma i triumfu. Maria opadła na poduszki, zdyszana i całkowicie spełniona. Spojrzała na klęczącego wciąż Edwarda, który wyglądał na człowieka, który właśnie przeszedł przez ogień.

—Kocham cię Edziu — powiedziała miękko, wyciągając do niego rękę. — Jesteś najlepszym mężem, jakiego mogłam sobie wymarzyć. Nikt inny nie kochałby mnie na tyle, by pozwolić mi na to wszystko.

Edward zbliżył się do niej, wciąż na kolanach, i ucałował jej dłoń. Czuł spokój. Jego syndrom rogacza został w pełni nakarmiony. Ich miłość, przefiltrowana przez wstyd, upokorzenie i obcą siłę, stała się fundamentem, którego nic nie było w stanie zburzyć. Byli wolni od pozorów, połączeni w sposób, który dla świata byłby szaleństwem, a dla nich był jedyną prawdą.

Edward doznał kolejnej wewnętrznej przemiany będącej dla niego fundamentem nowej egzystencji. To, co dla wielu byłoby źródłem bólu lub upokorzenia, dla niego stało się potężnym afrodyzjakiem, który przedefiniował jego męskość. W psychologii zjawisko to, znane jako cuckolding (syndrom rogacza), u Edwarda nie opierało się na masochizmie, lecz na specyficznej formie psychicznej dominacji nad sytuacją i niemal religijnym uwielbieniu dla przyjemności żony.

Siedząc w swoim fotelu, Edward nie czuł się pominięty. Czuł się jak architekt rozkoszy. Dla niego każdy gest Marka był przedłużeniem jego własnej woli. Syndrom rogacza rozbudził w nim zmysły, o których istnieniu nie wiedział:

Obserwowanie kontrastu między młodym, napiętym ciałem Marka a dojrzałą, ale wciąż pełną powabu sylwetką Marii, było dla niego niczym oglądanie najpiękniejszego dzieła sztuki. Widział każdy dreszcz na jej skórze, każde napięcie mięśni grzbietu, gdy Marek brał ją w ramiona.

Paradoksalnie, widok innego mężczyzny pożądającego jego żonę i oddającego jej całą swoją energię, utwierdzał Edwarda w przekonaniu o wyjątkowości Marii. „Oto kobieta, która należy do mnie, a ten młody człowiek jest tu tylko po to, by służyć jej ciału” – myślał z dreszczem satysfakcji.

Podczas jednej z nocy, gdy intensywność doznań Marii sięgnęła zenitu, Edward doznał czegoś, co można nazwać orgazmem psychicznym. Marek, świadomy obecności Edwarda, nie szczędził sił. Gdy Maria, przyparta do wezgłowia łóżka, zaczęła głośno wypowiadać słowa zachwytu nad sprawnością kochanka, Edward poczuł, jak krew uderza mu do głowy.

To był moment czystego syndromu rogacza – świadomość, że inny mężczyzna wypełnia Marię w sposób, w jaki on sam już nie może, nie budziła w nim gniewu, lecz potężną falę podniecenia. Widok Marii, która pod wpływem Marka całkowicie traciła kontrolę, stając się istotą czysto zmysłową, była dla Edwarda najwyższą formą intymności.

Edward chłonął każdy dźwięk: głośniejszy oddech żony, mlaskanie ciał, a nawet zapach potu i namiętności, który unosił się w pokoju. Jego umysł pracował na najwyższych obrotach, tworząc scenariusze, które wcześniej nie mieściły się w jego wyobraźni.

Najważniejszym elementem tego syndromu u Edwarda było to, co działo się, gdy Marek kończył swoją rolę. Edward nie czuł się gorszy. Czuł się zwycięzcą. Gdy Marek opuszczał pokój, Edward podchodził do sypialni, która wciąż pachniała niedawnym zbliżeniem.

Maria leżała rozpalona, zdyszana, z mętnym wzrokiem, a on – jej mąż, jej pan, jej jedyny prawdziwy partner – zaczynał ją pielęgnować. Wycierał jej ciało wilgotnym ręcznikiem, całował miejsca, które przed chwilą dotykał Marek, i słuchał jej szeptów o tym, jak niesamowite to było uczucie.

Dla Edwarda ta rola powiernika jej najbardziej pierwotnych instynktów była potężniejsza niż jakikolwiek akt fizyczny. To on był właścicielem jej emocji, on był tym, który pozwolił jej na tę wolność. To specyficzne połączenie zazdrości (która była jedynie przyprawą) z bezgraniczną miłością i podziwem dla kobiecości Marii sprawiło, że Edward poczuł się znów młody. Jego umysł, stymulowany przez syndrom rogacza, stał się jego najpotężniejszym narzędziem seksualnym, a ich małżeństwo – niezniszczalną fortecą zbudowaną na prawdzie i absolutnym braku wstydu.